Weer (even) tijd voor een blog

Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn laatste blog plaatste. In die tijd waren er zaken die (veel) meer prioriteit hadden. Behalve dat mij de tijd ontbrak om met aandacht een blog te schrijven, merkte ik ook dat als het ritme eruit is het nog moeilijker is om de draad weer op te pakken.

Vandaag in ieder geval een update.

Mijn laatste berichten gingen over cijfers. Veel cijfers . . .  en dromen. Inmiddels kan ik bekend maken waarover die cijfers en dromen gaan. Vier weken geleden is manlief namelijk voor zichzelf begonnen. Hij is, zogezegd, ZZP-er!

Sinds 1 januari zit hij in de WW, na zo’n 25 jaar achtereen gewerkt te hebben. Thuis zitten is echt niets voor hem, sollicitaties leverden niets op, er bleek vraag te zijn op gebieden waar hij wat mee kan en wil, de stap om voor zichzelf te beginnen lokt. En dan kan het rekenen beginnen.

Het leek haalbaar, het UWV ging akkoord en meer contacten werden gelegd. Een spannnende tijd en een spannende beslissing.

Het voelde echter goed en dat doet het nog steeds. De cijfers (niet onbelangrijk) bevestigen dit. En als dan ook nog – nu we een maand verder zijn – de realiteit positief is . . . .

Naast al dat rekenen en documenten maken ben ik ook druk aan het haken geweest. Eind maart was er namelijk een Ladies Night waar Elisabeths Appelier stond met een stand. En natuurlijk wilde ik genoeg leuke dingen meenemen, ook gericht op de paasdagen. Haken was en is een ontspanning en zo zie ik het nog steeds. Maar het had ook prioriteit om goed voor de dag te komen. Dit resulteerde in een leuke verkoop op die avond én leuke opdrachten. Inmiddels heb ik zelfs mijn eerst privé-haakles mogen geven!

Daarnaast ben ik als redacteur betrokken bij een nieuw online tijdschrift: Natuurlijk Magazine.

En dus mag ik alle teksten lezen én ieder nummer een knutselidee verzorgen. Ook alweer leuk om te doen.

Ik vind het namelijk heerlijk om teksten te controleren op het gebruik van de Nederlandse Taal. En als die teksten dan ook nog eens, qua onderwerp, aansluiten bij mijn interesses . . . dan is het helemaal Feest!

De administratie voor Klus en Vlam – want zo heet het bedrijf van manlief – is nu voor mij een vaste taak. De laatste opdracht naar aanleiding van de Ladies Night wordt binnenkort opgehaald. Mijn eigen opdrachten (cadeaus voor familie en vrienden) worden gehaakt. En dan blijven de ideeën voor nieuwe producten gewoon doorgaan, mede dankzij een lief vriendinnetje. Tussendoor de overweging of ik nu wel of niet een KvK-nummer zal aanvragen, want misschien is dat toch wel interessant.

De moestuin is weer begonnen, het wandelen gaat gewoon door en het fietsen zou ik weer op willen pakken.

En blogs schrijven?

Ik denk dat dat minder gaat worden. De behoefte hiertoe is bij mij een heel stuk minder en zoals jullie hierboven hebben gelezen, heb ik veel te veel andere leuke dingen om te doen. Tja, en dan moet ik keuzes maken. En blogs schrijven staat niet bovenaan het prioriteitenlijstje . . .

Ze komen nog wel.

Soms.

Af en toe.

Als het zo uitkomt.

Als ik iets leuks, interessants of bijzonders te delen heb.

Liefs, Esther

Dromen

Nog steeds ben ik met cijfers en getallen bezig. De laptop draait overuren, terwijl ik toch veel liever buiten ben of lekker creatief. Toch maak ik ook daarvoor bewust tijd, vooral voor het buiten zijn. Zo heerlijk om daar energie op te doen.


Daardoor heb ik echt minder tijd en inspiratie voor een wekelijks blog. En om niets te forceren heb ik besloten dat ik alleen een blog plaats als het er van komt.
Wees gerust! Er komt nog steeds regelmatig een idee voor een blog voorbij, maar dus niet elke week of soms duurt het wat langer om zo'n idee uit te werken.









Er wordt namelijk hard gewerkt aan een droom!
Ik wil jullie daar heel graag meer over vertellen, maar nog even geduld . . . . .

Liefs, Esther

Cijfertjes, cijfertjes en nog eens cijfertjes

De afgelopen weken duikelen de cijfers geregeld door mijn hoofd. Waarom dat zo is, vertel ik jullie waarschijnlijk later in een ander blog.

Maar er viel in ieder geval veel te berekenen, uit te zoeken, aftrekposten door te voeren en schattingen te maken.

Zelfs (of eigenlijk: juist!) als ik ’s avonds in bed lag, kwamen er nog allemaal getallen en ideeën voorbij. Gelukkig heb ik pen en papier naast mijn bed en kan ik mijn ingevingen daar aan toevertrouwen. Dan nog even lezen om mijn gedachten te verzetten en daarna had ik weer genoeg rust in mijn hoofd om te kunnen slapen.

Voor mensen die niet van rekenen en getallen houden klinkt dit alles misschien (bijna) als een nachtmerrie. Maar ik genoot!

Heerlijk stoeien met cijfers.

Nog leuker is het als de uitkomst steeds positiever wordt.

Binnenkort is het weer tijd voor de jaarlijkse belastingaangifte. Aan de ene kant hik ik er tegenaan, omdat ik dan al die gewenste informatie in de verschillende mappen moet zoeken. Maar eigenlijk vind ik het gewoon leuk!

Leuk om de aftrekposten goed te benutten.

Leuk om al die cijfers in te vullen.

En nog leuker om aan het eind te weten hoeveel geld we terugkrijgen.

Cijfers en getallen . . . . . . . kom maar op!

Groetjes, Esther

Wandelen als therapie en sport

Na een half jaar waarin ik weinig liep, omdat twee verschillende kwetsuren aan mijn voet elkaar opvolgden, lijk ik het wandelen nu weer goed op te pakken.

Wandelen is voor mij de beste bewegingsvorm die er is om mijn spieren en gewrichten in conditie te brengen en te houden. Hard nodig met een combinatie van chronische knieklachten en fibromyalgie.

Zo’n 20 jaar geleden – wat gaat de tijd toch snel! – vond ik dat lopen niets. Ik kon toen hooguit 5 minuten achtereen lopen.

Juist toen kreeg ik van mijn fysiotherapeut de opdracht om iedere dag te wandelen en zo te proberen mijn actieradius te vergroten.

Wat baalde ik toen van die opdracht!

En wat kan ik nu genieten van een wandeling, vooral in de duinen of in het bos!

De natuur is elke keer weer mooi

Nu ik het lopen weer op heb kunnen pakken, probeer ik drie keer per week naar de duinen te gaan. Daar loop ik nu eenmaal het fijnst.

En dan kom ik ook geregeld deze mooie,
maar wel grote dieren tegen

En ja, dat kost tijd.

Ik zie het echter zowel als therapie en als sport. Na afloop even douchen en mijn dag is goed begonnen. Ik kan dan met een trots gevoel en vol energie aan mijn andere bezigheden beginnen.

(Hoe ik dat straks ga doen als het werk op de moestuin weer gaat beginnen . . . . ? Geen idee, dat voegt zich dan wel weer. Hoop ik.)

Daarom baalde ik ook toen vorige week maandag ik in het bos een migraine-achtige aanval voelde opkomen en ik veel te snel weer terug naar huis ging. Even verplichte rust, maar met het voornemen om, zodra het kan, de routine weer op te pakken.

Dus hopelijk ben ik, als jullie dit lezen, alweer terug van mijn rondje. Want wat heb ik het gemist!

Groetjes, Esther

Kruiden, planten en bomen: De Beuk

Beuk (Fagus sylvatica) (Vrouwelijk)

De beuk is een boom die mij aanspreekt. Het bos bij de Loenense waterval (bij Apeldoorn) heeft een sfeer en uitstraling waar ik mij fijn bij voel. En laten daar nu toevallig heel veel beuken staan. Ook in andere bossen en parken is de beuk een boom die mijn aandacht trekt. Tijd om er eens iets over op te zoeken.

Ik had trouwens gedacht dat de beuk een mannelijke boom zou zijn, die uitstraling had het op mij. Het blijkt echter een vrouwelijke boom te zijn.

Uiterlijk

De beuk is een boom die zo’n 20 tot 50 meter hoog kan worden.

De stam is grijsgroen van kleur, blijft tot op hoge leeftijd glad en kan een omtrek van 10 meter krijgen.

Wanneer de boom in een bos staat, zie je vaak een lange, rechte stam waarboven zich het kroondeel bevindt. Vrijstaande beuken ontwikkelen juist vaker een regelmatig gevormde, haast ronde kroon en de stam splitst zich dan op een paar meter hoogte in twee even grote, recht opgaande takken.

De twijgen zijn glanzend lichtbruin en hebben smalle, spitse, roodbruine knoppen die 2 cm lang kunnen worden.

De bladeren kunnen tot 10 cm groot worden en zijn eirond met een ondiep gekartelde rand. De bladeren verschijnen in de lente, samen met de katjes. Eerst zijn de bladeren nog doorschijnend lichtgroen, rimpelig en zijdeachtig behaard. Later worden ze glanzend donkergroen en in de herfst krijgen ze een mooie goudbruine tint. Ook iets dat mij zeker aanspreekt in de beuk. Zelfs nu, in de winter, kan je beuken herkennen aan het grote, goudbruine kleed van afgevallen bladeren dat om de stam heen ligt.

De beuk bloeit vaak pas op de leeftijd tussen 40 tot 60 jaar en dan ook maar eenmaal per vijf of acht jaar. De bloemen verschijnen gelijk met de bladeren in de lente en zijn groen van kleur. Beuken hebben of alleen mannelijke bloemen (naar beneden hangende katjes, die bestaan uit kleine roodbruine, klokvormige bloemetjes met 4 of meer meeldraden) of alleen vrouwelijke bloemen (deze zitten bijeen in een bekervormig omhulsel dat later leerachtig of houtig wordt). De vrouwelijke bloemen ontwikkelen zich tot de ons bekende beukennootjes.

Een beuk wordt in Nederland meestal zo’n 200 tot 300 jaar oud, maar kan elders zelfs 1000 jaar worden.

Je vindt de beuk op voedselrijke, vochtige grond, in gemengde bossen en parken. De beuk houdt van een koel, regenrijk klimaat en komt daarom voor in West- en Midden-Europa.

Gebruikte delen

De jonge blaadjes, maar ook schors en hars.

Verwerking

Van de bast kan je in februari oogsten van twee- tot driejarige takken. Deze schors kan je (schoongeveegd, maar niet gewassen) drogen en hiervan een aftreksel maken.

Jonge blaadje kan je oogsten in april en mei en gebruik je vers in bijvoorbeeld een voorjaarssalade.

Beukennootjes zijn te oogsten in september en oktober.

Werkzame bestanddelen

De bladeren bevatten flavonolglycosiden, looistoffen of tanninen, vitamine C en etherische oliën.

De nootjes bevatten vooral globuline, vette olie, cyanide, tanninen en was.

De schors bevat vooral looistoffen, suberine, glycovanilline en harsen.

Het hout bevat vetzuren, sterolen, fenolen, creosoot en guajakolie.

Toepassing

Het blad van de beuk heeft een bevorderende werking op de spijsvertering en wekt de eetlust op.

Beukenbladeren kan je ook gebruiken als verkoelend en pijnstillend middel voor omslagen bij hete zweren.

De schors wordt medicinaal ingezet bij darmparasieten, diarree, huidziekten en reumatische pijnen, maar ook bij mondproblemen, koorts en longaandoeningen.

De as van beukenhout heeft een ontstekingsremmende en ontsmettende werking.

Mogelijk kan je de beuk ook gebruiken bij nierstenen, om de nieren te activeren en de urineproductie te verhogen, evenals bij waterzucht en gevolgen van een shock. Wel onderdeel van de beuk je hiervoor nodig hebt, heb ik niet kunnen achterhalen.

Gebruik

Van de bast kan je een aftreksel maken door het 15 minuten te koken in water (hoeveelheden afhankelijk van doel).

Van de jonge bladeren kan je gebruiken in salade, likeur en in cosmetica.

De nootjes kan je gebruiken als olie of als meel in brood en gebak.

In de keuken

Van de beukennootjes zou je meel of olie kunnen maken, maar dat lijkt me veel werk.

Eerder zou ik de nootjes geroosterd toevoegen aan diverse gerechten.

Van de jonge blaadjes kan je een gezonde salade maken. Het schijnt dat je ze ook met andere kruiden kan toevoegen aan yoghurt of kwark.

Bijwerkingen en contra-indicaties

Beukennootjes bevatten een klein beetje giftig blauwzuur (cyanide). Niet handig dus om ze vers in grote hoeveelheden te eten en ook niet aan dierenvoedsel toevoegen (het darmslijmvlies kan beschadigd raken). Door ze te roosteren wordt het gif echter verwijderd. Je kunt ze ook een weekje laten drogen om de cyanide te verwijderen.

Waarvoor ik het gebruik

Tot nu toe heb ik de beuk nooit gericht gebruikt. Alleen wat gesnoept van de (verse) nootjes.

Het lijkt me leuk en gezond om eens een salade te maken met jonge beukenbladeren.

De nootjes verwerken voor de olie of er meel van maken lijkt mij iets te veel moeite.

Verder zal de toekomst leren of ik de verdere kennis ook daadwerkelijk in de praktijk zal brengen. Echter staat het mij wat tegen om schors van een boom te halen. Dit mag alleen met zorg gebeuren, vind ik.

Groetjes, Esther

Bewust eten is hip (met recept!)

Dat ik bewust met eten bezig ben, weten jullie inmiddels wel.

Ik merk trouwens dat steeds meer mensen letten op wat ze eten en open staan voor verandering en dan bedoel ik het laten staan van of in ieder geval minderen met suiker, E-nummers, kant-en-klare zakjes.

En blijkbaar is dit nog meer dan ik dacht, want zelfs in de ‘Boodschappen’, het tijdschrift met recepten van een aantal supermarktketens, staan deze maand een aantal recepten zonder suiker. Zoals havermoutkoekjes, dadel-vijgenreep, studentenhaverkoek en noten-honingspread. Ik werd er in ieder geval helemaal blij van toen ik dit zag.

Inmiddels heb ik de ‘havermoutkoekjes met cranberry’s en hazelnoten’ gemaakt. En, eerlijk is eerlijk, je proeft dat het verantwoord is, maar ze zijn ook echt lekker. Lekker als koekje bij de thee, maar volgens mij nog lekkerder om mee te nemen naar school, tijdens een wandeling of een dagje uit.

Omdat niet iedereen de ‘Boodschappen’ in huis heeft, deel ik hier met jullie het recept.

Havermoutkoekjes met cranberry’s en hazelnoten

Bereidingstijd: ca. 40 minuten (waarvan 20 minuten oventijd)

Nodig:

·      100 gram gedroogde cranberry’s

·      100 gram havermout

·      50 gram hazelnoten, grof gehakt

·      1 theelepel bakpoeder

·      4 eetlepels appelstroop

·      bakplaat met bakpapier

·      keukenmachine

Bereiden:

Laat de cranberry’s wellen in heet water. Verwarm de oven voor op 160°C. Spreid de havermout en hazelnoten uit op de bakplaat en rooster ze circa 10 minuten in het midden van de oven. Laat afkoelen. Giet de cranberry’s af en maal de helft ervan samen met de havermout, noten, het bakpoeder en een snufje (grof) zout in een keukenmachine. Draai de appelstroop en als laatste de rest van de cranberry’s kort mee tot alles goed aan elkaar plakt en samenhangt. Maak kleine bergjes op de bakplaat en bak de koekjes laag in de oven in 15-20 minuten bruin.

(Eigen toevoeging: ik heb de bergjes halverwege de baktijd nog even verder aangedrukt, zodat het meer koekjes werden. Anders was ik bang dat het meer als kruimels, dan wel cruesli, uit de oven zou komen.)

Zeker een aanrader om vaker te maken!

Groetjes, Esther

Van alles en nog wat

Vorige week heb ik geen blog geschreven. Sowieso gaat de tijd heel snel, met al die dingen die ik wil doen. Toch had ik er graag tijd voor gemaakt. Het ontbrak echter aan inspiratie. Nog steeds heb ik geen onderwerp waarmee ik een heel blog denk te kunnen vullen.

Op dit moment (lees: deze weken) ben ik bezig met van alles en nog wat.

Ik wil tassen gaan maken van stof en om in de ‘naai-mood’ te komen heb ik eerst twee rokken voor mezelf gemaakt. Twee rokken die al een tijdje in de planning stonden.

Inmiddels heb ik de eerste tas af. Gemaakt met behulp van een zelfmaakpakket van Abbygale, gekregen met Sinterklaas. 

Dit is de opening om meer tassen te gaan maken. Zoals zo’n zelfde tas, maar dan met andere stof.

Verder wil Ayla graag een nieuwe schooltas. En zij weet dat haar moeder handig is, dus ze heeft een wensenpakketje neergelegd. Het moet een rugtas zijn (nee, echt geen schoudertas), hij moet groot genoeg zijn voor twee schoolbekers, een broodtrommel en fruitbakje, maar ook weer niet te groot en het liefst met rits. Ik heb nog geen patroon op internet kunnen vinden die me aanstaat, dus ik denk dat ik zelf maar op ontdekkingstocht ga.

Zeer binnenkort samen met Ayla maar even bij de stofjes kijken die ik in huis heb.

Ook ik zou graag een nieuwe tas willen. Dit wordt wel een schoudertas, ook met een rits en het liefst met één of twee kleinere vakken.

Beide tassen kunnen mooi als voorbeeld dienen voor op de website.

Al naaiende zal ik wel ideeën krijgen wat voor tassen ik wil maken die echt alleen voor de verkoop bedoeld zijn. Een idee heb ik daar al over en dat idee mag dus verder borrelen terwijl ik bezig ben.

Ook creatief ben ik bezig met het haken van poppetjes nieuwe stijl. Een miniheksje is al af en nu ben ik bezig met bloemenpoppetjes. Ook hier komt, al hakend, de inspiratie hoe ik het nog leuker kan maken en daarmee de verslaving om door te gaan, terwijl het eigenlijk bedtijd is.

Het idee van de bloemenpoppetjes kwam trouwens tijdens een wandeling door het bos. Het wandelen is iets dat ik echt weer opgepakt heb, na een periode van kwaaltjes waardoor het niet goed lukte, en dat ik er nu graag in wil houden.

Het creatief bezig zijn zorgt voor rust in een onrustige periode.

Manlief is sinds 1 januari werkloos; voor het eerst sinds 25 jaar. En ook al gaan we hier relaxed mee om – want er komt echt wel weer werk binnenkort – zorgt het toch voor onrust. Hij is nu natuurlijk veel thuis, maar heeft ook afspraken met het UWV en mogelijke werkgevers. En als een sollicitatie wel heel erg de goede kant op lijkt te gaan, maar dan uiteindelijk (op een heel vervelende manier) toch afketst, geeft dit toch een domper.

Verder lijken we allemaal wel wat te kwakkelen met verkoudheid, buikpijn en hoofdpijn. Het is niet echt storend aanwezig, we kunnen (meestal) onze activiteiten gewoon doorzetten. Het is gewoon zeurderig aanwezig. Is het de heersende griep die een poging doet om ons huis binnen te dringen? Of is het de spanning, de onrust die we toch wel allemaal – al is het licht – voelen? Want het is nu eenmaal zo: werkloos zijn is niet fijn, onzekerheid is nog minder prettig. En dan is het echt niet gek, en ook niet verkeerd om dit lichamelijk te voelen. Het zou toch ook raar zijn als we allemaal gewoon door functioneren, net alsof er niets aan de hand is?

Ik denk trouwens dat die onrust er ook voor zorgt dat ik nu niet de inspiratie heb om een blog over een specifiek onderwerp te schrijven. Er zijn nu gewoon even heel veel kleinere dingen die mij bezig houden en daarbij is geen ruimte (of zo) voor verdieping. Voor mij is dat geen probleem. Het zorgt alleen voor andere en misschien minder blogs. De inspiratie komt wel weer.

Groetjes, Esther

2014 – 2015 Een nieuw jaar vol nieuwe tijd

Een nieuw jaar ligt weer voor ons.

Het oude jaar is voorbij.

Het jaar 2014 is, zoals vele jaren hiervoor, omgevlogen. 

Een jaar waarin Bob naar de middelbare school ging en dus afscheid nam van de basisschool en daarmee ook van zijn kindertijd. (Zo voelt het tenminste, omdat zijn houding in één zomervakantie veranderde en hij meer verantwoordelijkheid laat zien.)

Een jaar waarin we besloten om Rick en Ayla naar een andere basisschool te laten gaan en waarin we al konden ervaren dat dit een goede keuze was.

Een jaar dat eindigde met het aflopen van het Freeks arbeidscontract, maar dat ook nog, voor het einde, een sollicitatiegesprek gaf.

Een jaar waarin ik Elisabeths Appelier opzette, waarbij ik allerlei ideeën uitwerkte en leuke reacties mocht ontvangen.

Een jaar waarin nog veel meer gebeurde, zoals de operatie van mijn vader, een heerlijke zomervakantie, het online begeleiden van een groep vrouwen in een studiecoven, bezoekjes aan een nieuwe vriendin, lichamelijke ongemakken.

Een jaar waar ik vooral tevreden op terug kijk, omdat ik vind dat ik – en wij als gezin – goed met alles om zijn gegaan.

Nu ligt er een nieuw jaar open voor ons.

Een jaar waarin we zullen ontdekken hoe de kinderen zich verder ontwikkelen, mede op hun nieuwe scholen.

Een jaar waarin ook Rick naar de middelbare school zal gaan.

Een jaar waarin we zullen ontdekken waar Freek zal gaan werken en hoe hem en ons dit bevalt.

Een jaar waarin ik allerlei nieuwe ideeën voor Elisabeths Appelier uit kan werken en nog meer nieuwe ideeën zal ontwikkelen.

Een jaar waarin een nieuw magazine online komt waar ik aan mee mag werken.

Een jaar vol kansen, mogelijkheden en gebeurtenissen.

Een jaar waar ik, naar ik hoop, net zo tevreden op terug kan kijken als het afgelopen jaar.

Ik wens jullie allemaal een heel goed 2015!

Liefs, Esther 

Liefde

Dit is de derde blog die ik schreef op die avond dat ik een orakelkaart trok (link), maar eigenlijk andere plannen had.

Tijdens nieuwe en volle maan wil ik een kaart trekken. Vooral om op die manier de kaarten beter te leren kennen, maar ik merk ook dat ze mij tot inzichten leiden.

Soms heb ik echt een vraag, soms is mijn vraag alleen: welke kaart past de komende tijd bij mij? (Zo ook deze keer trouwens.)

Ik schud de kaarten en maak een waaier van de kaarten. Tot nu toe is mijn ervaring dat er altijd wel een kaart is die mijn aandacht trekt. Ik kijk dan nog eens goed en als de kaart blijft trekken pak ik ‘m.

Deze keer trok ik de kaart met de subtitel ‘liefde’. Een mooie kaart die mij meteen deed denken aan: liefde (hoe verrassend!). Liefde voor anderen, liefde van anderen, maar ook liefde voor mezelf.

Het begeleidende boekje schreef hierover:

‘Liefde is de drijvende kracht, die ons doet voortgaan in het leven, ons inspireert, en de motivatie voor ons handelen.’

Dat gun ik iedereen, om dat te mogen ervaren. Want dat wat je liefde doet, kost nauwelijks of zelfs geen energie. Het levert juist energie op!

Liefde is inderdaad de drijvende kracht, de grote inspiratiebron.

Omarm de kansen die het leven je biedt, vecht niet tegen het leven. Geniet!

Voel de liefde in alles en geef haar door.

Een mooi inzicht op een mooie avond, die mij vroeg om gedeeld te worden.

En wanneer kan ik dat beter doen dan zo vlak voor Kerst.

Liefs, Esther 

(Ik gebruik de kaarten van het Elfenorakel van Tuatha Na Side.)

Bob 13 jaar!

Vandaag is het 13 jaar geleden dat Bob geboren werd.
Een mooie gelegenheid om een paar leuke foto's te delen.

V.l.n.r. boven: 12de verjaardag, spelen als oud opaatje in het bos (mei 2014).
beneden: duiken met Papa (juli 2014), nog een berichtje lezen voordat hij naar schoolgaat (18/12/14)

Even relaxen (september 2014)

Onze knappe man
(gemaakt tijdens een fotoshoot - juni 2014)

Bob, blijf nog maar even zo verder groeien. Je wordt steeds mooier - en niet alleen qua uiterlijk.

Liefs, Esther

Ruim een maand na de dip

Anderhalve maand geleden plaatste ik een blog die niet zo vrolijk gestemd was. Ik zat er toen ook echt even door heen en veel klachten, die ik maar benoem als fibromyalgie-klachten, waren heftig aanwezig.

Fibromyalgie leg ik vaak kortweg uit als ‘weke-delen-reuma’ en ‘chronisch pijnsyndroom’. Twee termen die gezamenlijk redelijk de lading dekken. Er komt echter ook zeker een portie vermoeidheid, slaapproblemen en neerslachtigheid bij kijken, samen met buikklachten en andere griepachtige klachten.

Fibromyalgie is onderhevig aan weersveranderingen en stress en spanningen. Een gelijktijdige samenloop van die omstandigheden is absoluut niet handig, merkte ik. Want wat speelde er?

-          Flink herfstig weer (dus: nat, vochtig, koud, wind).

-          Mijn man die door zijn weer gedurende meerdere weken bijna alleen in de weekenden thuis was.

-          Spanningen op zijn werk en inmiddels weten we dat zijn contract niet verlengd gaat worden.

En toen zei mijn lijf: ‘Ho! Stop! Ik doe het niet meer!’ 

Inmiddels gaat het een heel stuk beter. Maar hoe kijk ik nu terug op de afgelopen periode?

Ik zie het als dat mijn lijf een adempauze afdwong, waardoor ik stil kon staan bij dat wat er speelde en hierin ook mijn positie kon bepalen.

Nu kan hier rustig naar kijken (naar alles wat er speelt) en zien dat we gerichte acties ondernemen. Onze intentie is goed, onze inzet is goed.

Het komt goed.

En ik? Ik voel me goed.

Ja, natuurlijk zijn er nog genoeg dingen die ik zou willen, of die ik zou willen kunnen.

Dus wat willen we nog meer? Nou . . . een baan voor manlief zou best fijn zijn . . .

Liefs, Esther 

Overdaad schaadt

Laatst schreef ik over de verleidingen van koek, chips en vooral chocola en dat die bij mij vooral opspelen als ik pijn heb.

Vlak na het plaatsen van deze tekst dacht ik terug aan een ingeving die ik eerder had, maar juist nu – door deze blog – meer bewust werd.

Eigenlijk gaat het om twee ingevingen:

1. Tussendoortjes eten we vaak uit verveling (ik spreek over we, want ik vermoed dat dit voor velen geldt).

Als ik maar gewoon lekker bezig ben en helemaal op ga in die bezigheid dan taal ik niet naar een snackmoment. Pas als ik stop – soms ver na mijn gebruikelijke lunchtijd – voel ik de trek.Juist op momenten dat ik even niets doe – al is het maar even – denk ik aan al het beschikbare lekkers. En dat leidt meteen tot de tweede ingeving.

2. Onze valkuil is dat we omringd worden door verleidingen.

Er is hier zoveel aanbod en diversiteit aan eten; de winkels puilen uit. Zelfs in de natuurwinkels is er een gangpad vol me lekkers, dat we niet (echt) nodig hebben qua voedingswaarde. Ook in huis is er voldoende te vinden. Dan vraagt het echt om beheersing om deze verleidingen te weerstaan.

En zo moest ik denken aan de logeerpartijtjes bij mijn oma. Bij de thee kreeg ik (en de rest van de aanwezige volwassenen ook) één koekje of twee blokjes chocola (je weet wel, die van Verkade). En als we ’s avonds een spelletje speelden en daar een borrel of frisje bij dronken dan kreeg ieder één minibakje met studentenhaver (ik denk dat het hooguit 40 gram geweest kan zijn).

Nu kan ik me dit al bijna niet meer voorstellen. Als we al studentenhaver eten, gaat het met handjes tegelijk. Vaker echter is het een bakje (of twee) chips. Koekjes gaan vaak per twee en zo’n klein stukje chocola: wie neemt dat nog?

Groetjes, Esther

Volg het gevoel!

Op een avond had ik mij voorgenomen om een haakproject af te ronden, gewoon omdat het tijd werd dat het afkwam en omdat het leuk is om iets dat bijna af is helemaal af te maken. De details toe te voegen en zo het totaalplaatje compleet te maken.

Die dag was het nieuwe maan en – toen ik later dan meestal beneden kwam van het naar-bed-breng-ritueel – heb ik eerst mijn orakelkaarten en maandagboek gepakt. Om meer te ontdekken over en hoe ik reageer op de maancyclus heb ik mij voorgenomen om een jaar lang met volle én nieuwe maan (en eventueel ook tussendoor) op te schrijven hoe ik mij voel en hoe ik functioneer. Ook wil ik die momenten gebruiken om een orakelkaart te trekken, om die zo beter te leren kennen.

Al doende en schrijvende verdween mijn zin tot haken en in elkaar zetten totaal.

Ik werd loom, lekker loom.

Voorheen had ik mezelf gedwongen om toch aan de slag te gaan en mijn plannen uit te voeren. Maar nu volg ik mijn gevoel.

Ik kruip lekker in mijn luie stoel met een mok thee binnen handbereik. De kaarsen aan, de radio en tv blijven uit. Ik hoor alleen het gebrom van een lamp en het gerommel van de gerbils.

Wel pak ik er een schrijfblok bij. Daar heb ik namelijk wel zin in: schrijven. Ik heb inspiratie voor wel drie blogs. Kijken of ik die op papier kan zetten.

Nog steeds lekker loom in mijn luie stoel. De kaarsjes aan.

(Zo, één blog is klaar.)

Groetjes, Esther

Volop bezig met Elisabeths Appelier

De afgelopen weken ben ik veel bezig geweest met mijn webwinkel en van alles wat daarbij komt.

Nu was ik dit sowieso al van plan; ik vond het echt tijd om nieuwe dingen op dit vlak te gaan ondernemen. En toen ik werd gevraagd om met Elisabeths Appelier op een Ladies’ Night Out te gaan staan – een geweldige kans! – was dit voor mij reden om er echt voor te gaan.

De website is weer helemaal bijgewerkt. Nieuwe productgroepen zijn aangemaakt met de bijbehorende links en de foto’s aangepast. Nieuwe producten zijn toegevoegd.

Daarnaast ben ik volop aan het haken voor een opdracht. Laat haken nu míjn ontspanning zijn, dus daar maak ik graag tijd voor.

Bob en Rick hebben ieder een verzoekje ingediend voor een persoonlijk haakwerkje, daar hoop ik deze week mee te kunnen starten. In mijn hoofd ben ik daar echter al een tijdje mee bezig.

En naar de Ladies’ Night wil ik door mij uitgewerkte patronen en zelfmaakpakketjes meenemen. Deze plannen had ik al voor de website, maar ik vind het wel zo leuk om die avond ook dit aan te kunnen bieden. Bovendien kunnen de dames dan bij mij op advies vragen en op weg geholpen worden.

Ik ben heel benieuwd hoe die avond gaat verlopen en hoeveel bezoekers er komen, maar ik heb er echt zin in!

Dus ook het uitwerken van patronen vraagt de nodige tijd.

Tot slot ben ik de laatste weken veel actiever op Facebook, wat in ieder geval resulteert in meer likes en meer reacties.

Al met al een mooie afwisseling van haken, uitwerken en nieuwe ideeën ontwikkelen.

En al doende komen er steeds meer ideeën!

Liefs, Esther

PS. De Ladies' Night Out is trouwens op dinsdag 25 november a.s. in Heemskerk

Natuurgerichte spiritualiteit en hekserij

Twee weken geleden schreef ik over mijn natuurgerichte spiritualiteit. Mogelijk dat bij sommigen – bij hen die bekend zijn met de begrippen – de vraag op kwam of ik mij dan bezighoud met hekserij. 

Het antwoord op die vraag is afhankelijk van wat je onder hekserij verstaat.

Denk je aan iemand die samen met anderen in een cirkel danst en in trance raakt: nee, dat ben ik niet. (Hoewel ik niet uitsluit dat ik ooit in een cirkel zal dansen met anderen, maar in trance raken, dat trekt me niet.)

Denk je aan iemand die kruiden verzamelt om in te zetten bij kwaaltjes: ja, dat ben ik wel.

Denk je aan iemand die ’s nachts – vooral met volle maan – naakt of in een gewaad rituelen uitvoert: nee, dat past ook niet bij mij. (’s Nachts slaap ik liever.)

Denk je aan iemand die overdag wel eens de tijd neemt om een situatie/sfeer te scheppen waar ze zich even kan afsluiten en heel gericht bezig is met energie: ja, dat past wel bij mij.

Hekserij past bij mij als dit betekent dat ik bewust leef, dat ik de energie om ons heen gebruik om me goed te voelen, dat ik de signalen van mijn lijf ook echt als signalen zie en hier naar luister, dat ik goed voor de natuur, mijn naasten en mezelf wil zorgen.

Wat betekent dit voor mij in de praktijk?

Ik volg graag de maancyclus bij activiteiten in de moestuin, maar merk ook dat dit doorspeelt bij het huishouden en/of het maken en afronden van plannen.

Ik leef bewust met de seizoenen. Ik zoek de natuur op om de seizoenen te ervaren en volg de natuur in mijn gedrag door meer actie in lente en zomer en meer rust in herfst en winter.

Tijdens wandelingen kijk ik of ik kruiden herken of let ik op kenmerken van planten die ik later thuis op kan zoeken. Geregeld werk ik een kruid uit door zelf een document te maken met daarin de gevonden informatie. Zo maak ik mijn eigen naslagwerk én leer ik meer kruiden kennen. (Dit kost echter meer tijd dan me lief is; er zijn dan ook heel veel kruiden en andere bruikbare planten.)

Ik zet regelmatig thee van verzamelde kruiden bij klachten waarvan ik heb onderzocht wat er bij past, zoals menstruatiepijn, keelpijn en (spannings-)buikpijn.

Ook zoek ik informatie op (en maak daar documenten van) over de jaar- en maanfeesten. Hierdoor maak ik mijn eigen naslagwerk, waarin ik terugvind wat bij die tijd past.

Ik ben er niet alleen solo mee bezig, hoewel bij de praktische, uitvoerende activiteiten tot nu toe wel, maar heb door deze interesse, deze levenswijze ook leuke contacten via de sociale media. Er zijn heel wat facebookgroepen en fora. Eén daarvan heeft tot een online uitwisselingsgroep geleid. Deze groep bestaat niet meer, maar heeft wel vriendschappen opgeleverd.

Van het één komt het ander en daardoor ben ik nu begeleider van een groep – vooral – vrouwen, die een online cursus hekserij volgen. Het contact met deze leden laat ook mij nadenken over alle informatie, kennis en ervaringen. Ik wil dat zij niets zomaar voor waar aannemen en wil dat zelf ook niet.

Wat is voor mij nu het meest waardevol van dit alles?

Dat ik mij goed voel, is de belangrijkste. Daarnaast is de vriendschap met E. zeker een aanwinst. We kennen elkaar nog geen twee jaar, maar wat voelt het vertrouwt (en dat terwijl zij 14 jaar jonger is dan ik). Ik hoop dat onze vriendschap nog heel veel jaren mag duren.

Roept deze blog vragen op, stel ze gerust. Ik zal proberen ze zo open mogelijk te beantwoorden.

Liefs, Esther

Soms zit het mee en soms zit het tegen

Wat is het lang geleden dat ik er zo doorheen zat!

Het voelt zo raar. Vorige week kon ik de hele wereld aan. Zo voelde het. Ik volgde mijn gevoel, ik anticipeerde op dat wat speelde, ik schreef drie blogs op één avond (die ik trouwens de komende tijd nog met jullie wil delen), was lekker bezig met allerlei dingen rond mijn webwinkeltje. En ja, ik was wel wat moe, maar kon er mee omgaan.

En nu, deze week, lijkt dat een eeuwigheid terug, een andere wereld. Ik ben emotioneel, heb geen energie, zie meer problemen dan oplossingen en kan slecht inspelen op veranderingen.

En juist doordat ik het contrast zo zie, valt het waarschijnlijk nog zwaarder.

Freek wil er voor me zijn, er zijn vriendinnen die willen helpen. Maar ik weet niet hóe ze kunnen helpen. Wat kunnen ze doen, behalve mij aanhoren en hun steun laten blijken?

Het is fijn om hun betrokkenheid te voelen en tegelijk maakt me dat ook weer aan het huilen en versterkt dat mijn labiele gevoel.

Helpt het als iemand de badkamer een schoonmaakbeurt geeft (en dan met name die rottige radiator)? Helpt het als de kinderen zelf hun kamer gaan afstoffen en ik “alleen nog” een manier moet bedenken dat ze dit ook daadwerkelijk gaan doen? Helpt het als Freek minder vaak van huis is?

Of is dat allemaal wel fijn, maar moet ik het gevoel van nu vooral omarmen, beleven, het er laten zijn, het accepteren? En gaat het dan “vanzelf” weer weg?

Ik weet het even niet!

(Maar dat komt wel weer, vast wel.)

Liefs, Esther

Natuurgerichte spiritualiteit

De titel bestaat uit slecht twee woorden, maar is toch een mond vol. Maar wat is natuurgerichte spiritualiteit eigenlijk?

Het is in ieder geval iets dat bij mij past. Iets waar ik me goed bij voel. En ik ga proberen uit te leggen wat dat ‘iets’ is. 

Natuurgericht, gericht op de natuur

Dat ben ik zeker en dit wordt steeds meer. Niet zomaar wandelen, maar echt kijken én zien. En luisteren én horen, desnoods ook ruiken en voelen. Dus de natuur ervaren. Dit kan uiteraard in het bos, in de duinen en op het strand, maar net zo goed bij het gemeenteplantsoen. De natuur is overal om ons heen.

Ik ben me bewust van de seizoenen en de veranderingen die dit met zich meebrengt.

Spiritualiteit

Dit is een lastiger woord, vooral door de zweverigheid die er omheen hangt. En dat terwijl het volgens het Wolters’ woordenboek Nederlands ‘1. Onstoffelijkheid’ of ‘2. Wijze waarom men zijn geloof beleeft’ betekent. Onstoffelijkheid duidt dan weer op ‘niet uit stof bestaande’ met een verwijzing naar de ziel. Dit zou je nog als zweverig kunnen opvatten. Maar de tweede betekenis is heel breed en voor veel mensen van toepassing. Veel mensen geloven en de wijze waarop ze dit beleven, kun je dus spiritualiteit noemen.

Wat is natuurgerichte spiritualiteit voor mij?

Als ik bovenstaande samenvoeg kom ik tot ‘de wijze waarop ik mijn natuurgerichte geloof beleef’. Ja, dat klopt wel.

Ik geloof dat alles energie is. Ik geloof dat je die energie kan voelen, dat die energie van invloed is op de omgeving (zoals edelstenen en kruiden) en dat je ook zelf energie kan sturen (denk aan het branden van een kaarsje voor iemand die wel wat kracht of hulp kan gebruiken).

Ook in de natuur is dus overal energie en die energie verandert met de seizoenen. Door mee te gaan met deze energie, door mij bewust te zijn van de seizoensveranderingen, merk ik dat het leven makkelijker is. Ik zie de winterperiode bijvoorbeeld niet meer als een opgave, als een strijd om door te komen, maar als een periode waar ik tot rust kan komen en op kan laden voor de actieve tijd die in de lente weer begint. Het is een tijd om naar binnen te gaan. Letterlijk en figuurlijk.

Verder vind ik het fijn om de maancyclus enigszins te volgen. Met afnemende maan is het tijd om op te ruimen, schoon te maken, te snoeien en projecten af te ronden. Tijdens wassende maan is het meer tijd voor groeiende zaken (net als de maan), zoals plannen uitvoeren, dingen creëren, gewassen zaaien of verplanten die bovengronds groeien.

Ik zie mijn ‘natuurgerichte spiritualiteit’ als een verrijking van mijn leven. Het maakt mij bewuster van he leven om mij heen, maar ook dankbaarder. Ik heb meer oog voor de (kleine) mooie momenten en kan tegelijk het goede zien in de mindere aspecten. Niet altijd – ik ben nog steeds een mens – maar wel steeds vaker.

Natuurgerichte spiritualiteit is iets dat in mijn hele leven doordringt. Het begon met een enkel boek. Inmiddels is het een levenswijze geworden dat – onbewust en bewust – in alle aspecten van het leven meespeelt.

Ik verwacht dat dit onderwerp in meer blogs terug zal komen. Al is het maar omdat ik het te veelomvattend vind om het in één keer uit te leggen.

Liefs, Esther