Ruim een maand na de dip

Anderhalve maand geleden plaatste ik een blog die niet zo vrolijk gestemd was. Ik zat er toen ook echt even door heen en veel klachten, die ik maar benoem als fibromyalgie-klachten, waren heftig aanwezig.

Fibromyalgie leg ik vaak kortweg uit als ‘weke-delen-reuma’ en ‘chronisch pijnsyndroom’. Twee termen die gezamenlijk redelijk de lading dekken. Er komt echter ook zeker een portie vermoeidheid, slaapproblemen en neerslachtigheid bij kijken, samen met buikklachten en andere griepachtige klachten.

Fibromyalgie is onderhevig aan weersveranderingen en stress en spanningen. Een gelijktijdige samenloop van die omstandigheden is absoluut niet handig, merkte ik. Want wat speelde er?

-          Flink herfstig weer (dus: nat, vochtig, koud, wind).

-          Mijn man die door zijn weer gedurende meerdere weken bijna alleen in de weekenden thuis was.

-          Spanningen op zijn werk en inmiddels weten we dat zijn contract niet verlengd gaat worden.

En toen zei mijn lijf: ‘Ho! Stop! Ik doe het niet meer!’ 

Inmiddels gaat het een heel stuk beter. Maar hoe kijk ik nu terug op de afgelopen periode?

Ik zie het als dat mijn lijf een adempauze afdwong, waardoor ik stil kon staan bij dat wat er speelde en hierin ook mijn positie kon bepalen.

Nu kan hier rustig naar kijken (naar alles wat er speelt) en zien dat we gerichte acties ondernemen. Onze intentie is goed, onze inzet is goed.

Het komt goed.

En ik? Ik voel me goed.

Ja, natuurlijk zijn er nog genoeg dingen die ik zou willen, of die ik zou willen kunnen.

Dus wat willen we nog meer? Nou . . . een baan voor manlief zou best fijn zijn . . .

Liefs, Esther 

"Go with the flow"

De eerste week na de schoolvakantie is omgevlogen. En met de school leek ook wel weer al het ‘moeten’ begonnen: het huishouden (dat ik een beetje versloft had in de vakantie); de moestuin (die na onze vakantie nog wel een week kon wachten totdat de kinderen naar school zouden zijn); allerlei regelzaken voor clubjes, de auto en schoolkamp.

Het is me gelukt om me niet te druk te maken. Ik wilde namelijk het ontspannen gevoel van de vakantie graag aanhouden (wie niet?) en blijven genieten. Dus als ik met een moeder in gesprek raakte bij het schoolplein, dan bleef ik gewoon lekker kletsen. Meestal gun ik me hier namelijk niet de rust voor. Maar nu heb ik gemerkt dat meegaan in de “flow” minder energie kost en eigenlijk ook minder tijd. Stressen kost juist meer tijd. Dus minder drukte en meer doen. Deze houding wil ik graag aanhouden.

Deze week ben ik alweer goed begonnen, namelijk met een fietstocht van 60 km.
Vorige week had ik ook al een flink stuk gefietst en dit was mij goed bevallen. Het vroeg om herhaling. Bovendien had ik gisteren – toen de kinderen zelf naar Opa en Oma fietsten voor een bezoekje aan hen (wat worden ze groot!) – al de badkamer een beurt gegeven.

Dus kon ik mijzelf nog makkelijker een dagje fietsen cadeau geven.

Het belooft weer een goede week te worden.

Groetjes, Esther

Sinterklaas is in het land

Afgelopen zaterdag was het weer zover. Om 12:00u voor de televisie met pepernootjes. De kinderen vol spanning of het wel goed zou komen met het paard van Sinterklaas. Nou, dat kwam gelukkig goed, maar nu hebben de Pieten per ongeluk al het geld van Sinterklaas uitgedeeld in plaats van de pepernoten. (Dit stukje begrijp je alleen wanneer je elke avond het Sinterklaasjournaal kijkt en dat doen wij dus trouw.)

Een leuke tijd is aangebroken. Enthousiaste en verraste kindergezichten, cadeautjes, kinderen die in één keer heel snel kunnen eten en zich om kunnen kleden – om maar op tijd klaar te zijn voor het Sinterklaasjournaal.
Maar ook een drukke tijd. Voor de kinderen is het wel een heel spannende tijd met soms net even te weinig slaap en veel te verwerken.
En voor ouders – lees moeders – is er veel te doen. Zorgen dat op tijd alle cadeautjes binnen zijn, dat iedereen gelijkwaardig bedeeld wordt, bijbehorende gedichten maken, inpakken van de cadeautjes en zorgen dat er voldoende snoepgoed in huis is. Wat voor mij betekent dat de oven – en ik! – overuren maakt. Goed plannen is een must deze tijd.

En met de Sint nadert ook het einde van het jaar. Dat betekent kerstkaarten voorbereiden – dus de adressenlijst weer eens nakijken – en de zorgverzekering onder de loep nemen (zitten we nog steeds wel bij de meest handige verzekering voor ons?).

Nu is stress een verergerende factor voor fibromyalgieklachten, zo ook voor mij. En dat kan ik er uiteraard in deze drukke maanden net niet bij gebruiken.
Ik probeer maar te genieten van alle bezigheden en dubbel te genieten als de kinderen naar school zijn en ik even niets hoef. En verder: één ding tegelijk, ruim plannen én niet in paniek raken. Het komt ieder jaar weer goed.

Geniet ervan.
Groetjes, Esther

Een bewogen week

Wat ben ik blij dat de afgelopen week voorbij is.
Het was een week vol drukte en tegenslagen.

Gedoe en stress om de werkauto die Freek toegezegd was, maar toch weer teruggedraaid. Gelukkig weten we sinds vrijdag dat hij ‘m toch – na weken wachten, bellen, wachten, een gesprek en weer wachten – gaat krijgen. Nu nog afwachten of ze het model bestellen dat qua bijtelling het meest interessant is.

Gezeur met de computer. Ineens konden we niet meer inloggen op bijna alle sites (vandaar geen blog vorige week). Freek heeft de instellingen van de computer én van de virusscanner wel honderd keer nagelopen. Andere virusscanner gekocht. Allemaal zonder resultaat. En ook mijn laptop had hetzelfde probleem. Uiteindelijk, na de zoveelste reset van de modem, doet alles het weer. En hoef ik niet meer naar mijn ouders om Bob en Rick hun huiswerk voor typecursus te laten maken.

Een anders gelopen donderdag. De kinderen waren vrij van school en ik wilde met ze naar Artis. Oma ging dit keer ook mee en vanaf haar huis reed ik automatisch de A9 op – fout! – én zo de file in. Uiteindelijk werd het een bezoekje Ikea. Ook leuk, maar wel zonde van het schitterende weer.

Een duur uitgevallen bezoekje aan de bibliotheek. Zaterdag bezocht ik met de kinderen de bibliotheek om boeken weg te brengen en nieuwe te halen. Het verlengen van boeken regel ik via internet, dat scheelt een hoop gezeul.
Bij het inleveren van de boeken kwam echter de ene na de andere boete á € 2,55 in beeld. Ik naar de balie, want ik snapte de boetes niet. Wat bleek: ’t verlengen was drie weken geleden niet goed gegaan en dat bij alle vier de passen.
“Ja, dan hebt u het zeker niet goed gedaan. Volgende keer dus beter opletten.”
Alsof ik een klein kind ben. Zelfs Bob viel de onvriendelijke toon van de mevrouw op.

Samen met een uitgelopen bezoekje aan de logopediste met Ayla – waardoor ik moest haasten om op tijd bij school te komen, geplande bezoekjes aan de oogarts voor mijzelf (i.v.m. aanhoudende irritatie), aan de kinesioloog voor Rick en de logopedie voor Ayla en het willen regelen van een afspraak voor Rick bij de oogarts (i.v.m. aanhoudende hoofdpijn) begon ik al redelijk op mijn tandvlees te lopen. De gebeurtenis in de bibliotheek was de druppel. Thuis gekomen had ik het helemaal gehad en ben ik mijn bed ingedoken. Gelukkig was Freek thuis om het over te nemen.

Deze week staan er wat afspraken, maar daarom heen plan ik niets. Uiteraard zijn er wel dingen die ik zou willen doen, maar alleen op de momenten dat het voor mij goed voelt en verder . . .
. . . rustig aan.
(Bijtanken en opladen voor de komende herfstvakantie.)

Groetjes, Esther