Voortzetten lentegevoel

Bij gebrek aan lente buiten, ben ik binnen maar aan de slag gegaan.

In het verlengde van de gehaakte vlindertjes van vorige week heb ik vlinderkoekjes gebakken. Gewoon het ‘zandkoekjes’-recept met iets minder boter, honing (ook iets minder) in plaats van suiker en meer (vooral volkoren) meel – omdat de boter en honing samen voor wel heel veel smeuïgheid zorgden.
En zo hadden we dus weer een gevulde koektrommel. Hadden, want inmiddels is-ie weer leeg.


De afgelopen twee weken vond ik het te koud om te zaaien in de moestuin, maar ik wilde wel graag aan de slag. Al was het maar voor het gevoel dat het nieuwe seizoen gaat beginnen. Daarom maar binnen gezaaid: snijbiet, kropsla, doperwten, peterselie en dille. En buiten een pot met rucola – omdat rucola meer kan hebben.


En voor het lentegevoel: een fleurige haarband voor Ayla. Het past niet echt bij de winterkleding, die ze nog steeds draagt. Maar ooit gaat het toch wel lente worden . . .


Op naar de échte lente.
Groetjes, Esther

Project vlinders

De afgelopen week kwam er weinig uit mijn handen. Ik had duidelijk last van de kou. Alweer.
Maar ook met “niets doen” en een beetje fröbelen vliegt de tijd voorbij.

Echt nuttig was de belastingaangifte 2012 en meteen wijzigingen doorgeven voor de toeslagen over 2012 en voor de voorlopige aanslag 2013.

Inspirerend was het contact met een selecte groep mensen op internet. Daar heb ik deze week meer tijd ingestoken dan ik in een “normale” week zou doen. Het was goed om hier wat meer in te investeren, juist omdat deze groep mij motiveert, inspireert en ondersteunt in mijn zienswijze op de wereld.
(Lekker vaag, hè! Maar jullie zullen het hiermee moeten doen.)

Ontspannend én creatief was het haken van vlindertjes. Ik wilde iets maken (lees: haken) om aan de tak te hangen, die sinds december bij het voorraam hangt. Bloemen spraken me niet aan, net als eitjes, maar ik wilde wel iets lente-achtigs. Het werden dus vlinders; dertien in totaal, waarvan negen witte en vier gekleurde.
(In totaal heb ik er twee weken aan gewerkt.)


Nu maar hopen dat het komende week beter weer wordt, zodat ik verder kan met zaaien in de moestuin en lekker kan wandelen.
En anders vermaak ik me ook wel weer.

Liefs, Esther

Wat is het koud!

Gisteravond had ik al een opzetje gemaakt voor mijn blog van vandaag. Nu was die blog uit nood geboren, want het ontbrak mij totaal aan inspiratie.
Maar toen ik vanmorgen naar school en de supermarkt fietste, kon ik maar aan één ding denken: Wat is het koud!

Vorige week heb ik genoten van de warmere temperaturen en de zon. Heerlijk in de tuin gewerkt én in het zonnetje gelezen. Dat waren dagen waarin ik mijzelf weer oplaadt, dat ik energie te over heb.
Helaas is het al weer gedaan met die warmte. Het is nu koud buiten. Twee graden onder nul met een ijzige wind uit het noordoosten.
Ik kan niet zeggen dat ik nu heel veel pijn heb door de kou. Wel ben ik stijf en ik vermoed dat ik de pijn verdring en dat dit veel energie kost. Ik ben moe en lusteloos.
Hoeveel energie ik vorige week had, zo weinig heb ik deze week.

In mijn agenda staat gelukkig weinig voor deze week. Dit geeft mij de kans om rustig aan te doen, maar dat wil ik helemaal niet. Ik ben onrustig, ik wil dingen doen en hoopte aan klusjes en nieuwe projecten toe te komen, juist doordat mijn agenda zo lekker leeg is. Gisteravond dacht ik nog: dan ga ik lekker iedere dag wandelen om mijn conditie weer wat op te bouwen, maar vanochtend met die kou . . .
Bovendien ben ik het gewoon zat om rustig aan te doen. Ik wil weer dingen creëren, nieuwe stappen zetten, het gevoel hebben dat ik iets dóe.
Maar of dat deze week gaat lukken? Ik ben bang van niet.

Groetjes, Esther

Even stil staan en afsluiten

Deze tijd is eigenlijk een tijd om nieuwe plannen te maken en om weer naar buiten te gaan na een lange winter binnen zitten. Maar het komt er niet van. Inmiddels denk ik dat we eerst bepaalde zaken moeten afsluiten om ruimte te maken voor nieuwe dingen. Er zijn op dit moment nog dingen die ons tijd en energie kosten. Zaken die we graag los willen laten en waar we ook mee bezig zijn.

Zoals onze auto. Besteld in mei 2012, geleverd in december 2012 en tot afgelopen week met allerlei storingsmeldingen. Inmiddels lijkt het probleem verholpen (het lag aan de veer in het gaspedaal die door het aanpassingsbedrijf was vervangen), maar helemaal afgesloten is het nog niet. Ten eerste hebben we binnenkort een gesprek met de verkoper over hoe dingen gelopen zijn. Ten tweede gaat het bedienen van het gas – ik geef gas middels handbediening – nu een stuk zwaarder. Misschien moet dit wennen, misschien moet hier nog een aanpassing op gemaakt worden. Daarnaast heeft de autodealer veel tijd nodig gehad om het probleem te vinden en willen ze dit (gedeeltelijk?) verhalen op het aanpassingsbedrijf. Hopelijk gaat dit makkelijk en zonder onze tussenkomst, maar toch . . .
Ik zal blij zijn als dit allemaal achter de rug is.
En dan hebben we nog een energie slurpende situatie, waar ik hier – en plein public – even niets over schrijf.

Samen met een ziek kind (Ayla was de afgelopen week de hele week thuis met een fikse gehoorgangontsteking) en de aanhoudende kou (waar nu eindelijk een eind aan lijkt te komen) kom ik niet toe aan dingen die op mijn ‘to do’-lijstje staan: maandelijkse schoonmaakbeurt, opruimen van de moestuin, belastingaangifte doen, zomervakantie boeken.

Waar ik wel aan toe kwam: het haken van een leeuwtje voor Bob.
Voor Ayla had ik laatst een lieveheersbeestje gehaakt met hulp van een patroon van internet (http://grietjekarwietje.blogspot.nl/2011/10/haakpatroon-lieveheersbeestje.html).

Toen wilde Bob graag een leeuwtje die op zijn eigen ontworpen stripfiguur lijkt. Tja, daar was geen patroon van. Nu wel dus.
Bob en ik zijn erg tevreden over het resultaat.

Op de foto zie je links zijn tekening en rechts het gehaakte resultaat.

Wie interesse heeft in het patroon, laat het even weten. Dan werk ik het uit voor een ander blog.

Groetjes, Esther

Boeken: Vijftig tinten deel 2 en 3

In mijn blog over ‘Vijftig tinten grijs’ schreef ik al dat het einde van dat boek vroeg om verder lezen. Inmiddels heb ik deel twee en deel drie ook gelezen, respectievelijk ‘Vijftig tinten donkerder’ en ‘Vijftig tinten vrij’.

Is in ‘Vijftig tinten grijs’ de seks nog de hoofdmoot van het boek, in de vervolgdelen krijgt het drama de overhand. En wat voor een drama; het hele assortiment wordt uit de kast getrokken: stalken, ontvoering, sabotage, vreemd gaan, een jaloerse ex, een auto-ongeluk, wantrouwen, ruzie en een ongewenste zwangerschap.
Bij deel een lukte het me nog om het boek weg te leggen; bij deel twee en drie redde ik dit (bijna) niet. De laatste twee delen heb ik dan ook in eenzelfde periode gelezen als het eerste boek alleen.

Ik vond het gewoon jammer dat het verhaal na ‘Vijftig tinten vrij’ echt ophoudt. De drie boeken samen laten de ontwikkeling van een relatie zien, waarbij ook achtergrond en verleden duidelijk worden. Na drie boeken is het beeld compleet en verwacht ik geen rare complotten en verhaallijnen meer die een vierde boek de moeite waard maken. Nu is het aan de lezer om het plaatje van de toekomst te vormen.

De trilogie ‘Vijftig tinten . . .’ heeft mij dus – tegen mijn verwachting in – geboeid.

Deel zes van de Aardkinderen staat al in mijn boekenkast klaar om te lezen, maar op de één of andere manier kan ik me er nog niet toe zetten om er in beginnen. Eerst maar eens een roman van Jill Mansell of Sophie Kinsella en dan wil ik me toch echt gaan vastbijten in Jean Auels ‘Het lied van de Grotten’.

Veel leesplezier.
Groetjes, Esther

Voorjaarsvakantie

Het zonnetje schijnt,
de lucht is blauw . . .

. . . voorjaarsvakantie kom maar gauw.


Komende week hebben de kinderen vakantie.
De vorige twee vakanties waren ongemerkt toch wel vol geworden met uitstapjes en logeerpartijtjes bij Opa en Oma. Dit keer gaan we proberen het rustiger te houden.
En omdat we toch al wel wat afspraken hebben staan, wordt het deze vakantie een keer niet logeren.

Morgen gaan we met een vriendin en haar dochters (4 en 6 jaar) geocachen. Voor ons is dit nieuw, maar het klinkt leuk: met een GPS-apparaat een soort speurtocht lopen en dan aan het eind een schat vinden. We gaan dit in de duinen doen en als het net zulk mooi weer wordt als vandaag . . .

Dinsdag hebben we een afspraak met een andere vriendin en haar twee kinderen (1 en 3 jaar) om te spelen in de speeltuin bij haar in de beurt. Op deze manier raken de kinderen vertrouwd met elkaar en kunnen wij een beetje bijkletsen. Dus een beetje mooi weer kan deze dag ook geen kwaad.

Woensdag komt er een vriendin met haar zoons (8 en 11 jaar) langs om thee te drinken, bij te kletsen en de kinderen te laten spelen. En donderdag gaat mijn moeder naar de kapper bij ons in de straat, waarna we met haar naar de plaatselijke, biologische theeschenkerij gaan.
De middag houden we rustig. Dan kunnen de kinderen lekker (vertrouwd) buiten spelen en Bob aan zijn werkstuk werken.

Zaterdag heeft Ayla dan weer zwemles en gaan Bob en Rick met de Scouting een stuk bos opruimen. En als afsluiter gaan we zondag naar Sittard, vrienden opzoeken.
Het lijkt mij dat het een leuke vakantieweek gaat worden.

Groetjes, Esther

Recept: suikervrije appeltaart

In deze blog wil ik een recept met jullie delen voor een suikervrije appeltaart. Bij toeval ontdekte ik dit recept op internet doordat ik boekweitgrutten in plaats van boekweitmeel had gekocht en een recept zocht om de grutten te verwerken.
Het oorspronkelijke recept staat op: http://www.smulweb.nl/recepten/955457/Appeltaart.
Dit recept is met basterdsuiker, dat ik vervang door honing.

Nodig:
- 1 kg appels in stukjes gesneden
- 1 el honing
- 140 g honing
- 0,5 tl zout
- 1 el kaneel
- 120 g volkorenmeel
- 170 g boekweitgrutten
- 100 g koude boter
Een ingevette springvorm, doorsnede 26 cm.

Oven voorverwarmen op 175⁰C.
Appels, kaneel en eetlepel honing mengen in een kom.
In een andere kom 140 g honing, zout, volkorenmeel en boekweitgrutten mengen.
Met beide mengsels om en om de springvorm vullen (beginnen en eindigen met meelmengsel).
Tenslotte koude boter in stukjes over mengsel verdelen en 45 minuten in oven laten bakken.

Smullen maar.
Esther