Eén ding tegelijk

Ik heb een probleem. Ik wil te veel en de dagen zijn te kort.

      Dit is een probleem dat regelmatig de kop opsteekt en dat mij heel onrustig maakt. Nu kan ik hier vermelden wat ik dan allemaal wil, maar wie mijn blogs een beetje heeft bijgehouden snapt dat ik tijd én energie te kort kom.

      Na de vakantie merkte ik dat het weer de verkeerde kant op ging. In mijn hoofd was ik bezig met alles wat volgens mij nog moest gebeuren en hoe ik dat allemaal moest bolwerken. Al met al kwam er bar weinig uit mijn handen, was ik moe en een beetje down en zag ik mijn ‘to-do’-lijstje steeds langer worden.

      Door mijn blog van twee weken geleden, werd ik mij bewust van mijn situatie en lukte het mij om de situatie te doorbreken. Ik maak nu per week een lijstje van de dingen die ik die week hoop te doen en realiseer mij dat misschien niet alles gedaan zal worden. Dit is dan goed. Ook geef ik mij over aan de situatie. Oké, kinderen ziek, dan niet naar de stad, maar de slaapkamers schoonmaken. Vandaag geen zin in de laptop, dan een wandeling maken en de veranderende natuur in mij opnemen en zo energie opdoen. Een derde verandering die ik doorvoerde, is dat ik mij iedere avond realiseer wat ik heb bereikt die dag, maar vooral hoe prettig de dag is geweest.

      En hoe het kan, kan het. Maar sinds deze omslag komt er meer uit mijn handen, ben ik meer tevreden over wat ik wel heb gedaan en zit ik prettiger in mijn vel.

Afgelopen week heb ik een eerste start gemaakt met mijn boek, maar ben vooral bezig geweest met andere dingen die ik gedaan wilde hebben. Daardoor heb ik nu de ruimte om deze week drie keer een (deel van een) dagdeel aan mijn boek te werken. En loopt het onverwacht tot anders, dan is dat maar zo.

Liefs, Esther

In vier dagen uit: Kind van Tibet

Sinds ik de televisie drie jaar geleden uitgebannen heb, kom ik weer aan lezen toe. Ik lees van alles, maar over het algemeen zijn het boeken over mensen. Over hun zoektocht, over hun leven, hun denkwijze, hun verhaal.

Vorige week dinsdag viel in de bibliotheek mijn oog op het boek ‘Kind van Tibet’, geschreven door Soname Yangchen, met als ondertitel ‘Het dramatische, waargebeurde levensverhaal van Soname’s vlucht naar de vrijheid’.

      ’s Avonds ben ik begonnen met lezen. Ik wilde na één hoofdstuk stoppen met lezen om op tijd naar bed te gaan. Maar ik werd zo gegrepen dat ik verder ben gaan lezen en dat terwijl het boek technisch gezien beter zou kunnen. Toch maakte de manier van schrijven, de openheid van Soname en wat zij allemaal meemaakt, het boek voor mij tot een boek dat ik niet weg wilde leggen. Ik heb de 250 pagina’s in vier etappes uitgelezen. Vrijdagavond had ik het boek uit.

‘Waar gaat het boek over?’ vragen jullie je misschien af.

      ‘Kind van Tibet’ is het verhaal van een Tibetaans meisje dat door de situatie in Tibet al heel jong werkt als huishoudster, onder erbarmelijke omstandigheden. Op zestienjarige leeftijd vlucht zij over de Himalaya naar India, waar zij probeert een leven op te bouwen. Ook hier komt zij voor problemen te staan. Uiteindelijk belandt zij in Europa, waar ze eindelijk de vrijheid kan ervaren, maar waar ze nog steeds gekweld wordt door haar verleden.

      Soname is een krachtig en positief ingesteld meisje, en later vrouw, die mede door haar Tibetaanse afkomst het hoofd weet te bieden aan welke omstandigheid dan ook. Juist door deze instelling is het boek geen klaagzang geworden, hoewel je dat zou verwachten naar aanleiding van alles wat Soname heeft meegemaakt.

Een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in boeken over mensen en andere culturen.

Groetjes, Esther

P.S. Mijn plannen voor vorige week liepen een beetje anders. Bob en Rick waren vanaf dinsdag thuis, ziek dus. Vandaag zijn ze weer een ochtend naar school. Ik hoop dat het goed gaat, zodat ze morgen weer de hele dag kunnen, inclusief overblijven. Dan kan ik het nieuw ontdekte winkeltje gaan bekijken.

Opstartproblemen

Nu de kinderen weer naar school zijn, wil ik graag verder werken aan mijn boek. Voor de vakantie heb ik een nieuwe start gemaakt en ik ben heel benieuwd of ik hier nog steeds tevreden over ben, nadat ik er twee maanden niet naar gekeken heb.

      Toch kan ik het nog niet opbrengen en ik denk dat hierbij verschillende oorzaken meespelen.

      Natuurlijk is het lastig om iets op te pakken wat al een tijdje ligt en het zal ook gerust meespelen dat ik er tegenop zie om verder te gaan. Ik wil tenslotte dat mijn verhaal iets wordt dat meerdere mensen kan boeien en dit blijkt toch lastig te zijn. Ik weet echter dat als ik eenmaal ben begonnen, ik het heerlijk vind om te schrijven.

      Wat me vooral tegenhoudt, is dat ik nog zoveel andere dingen wil doen. Het huis kan bijvoorbeeld in alle kamers wel een stofdoek gebruiken. Ik wil de herinneringen van de vakantie, die nu nog vers zijn, vastleggen in een fotoboek. Maar voordat ik daar aan kan beginnen, liggen er nog andere foto’s te wachten om ingeplakt te worden. Het zijn er gelukkig niet heel veel, maar ik vind het toch fijn om “bij te blijven”. Ook zijn er souvenirs waar ik nog wat mee wil doen.

      Bovendien heb ik ook gewoon behoefte aan tijd voor mezelf. Even met niemand rekening houden, dingen doen waar ik zin in heb, die voor mij goed voelen. Morgen dus lekker naar de stad, een winkeltje zoeken dat ik bij toeval ontdekt heb door een folder en gewoon lekker neuzen, snuffelen en kijken of er nog wat in de uitverkoop hangt/ligt.

      Als laatste mogelijke oorzaak speelt mee dat ik me gewoon niet zo prettig voel. Het weer is warm en koud tegelijk en heel afwisselend. Ook is het vochtig en benauwd en ik merk dat ik daar last van heb. Ik heb sneller hoofdpijn, zie regelmatig sterretjes en mijn lijf voelt stijf en stram, vooral mijn handen.

Ach, het schrijven is geen verplichting. Toch? Al lijkt het me heerlijk om weer in de schrijfflow te zitten en vooral als mijn boek echt af is. Ik hoop dat dat me gaat lukken. Maar nu nog even niet. Volgende week? Ik spreek met mezelf af dat ik uiterlijk de laatste week van september het schrijven weer oppak.

Ik houd jullie op de hoogte.

Groetjes, Esther

School is weer begonnen

Vanaf vandaag gaat het gewone leven weer beginnen. De kinderen zijn vandaag weer voor het eerst naar school en wonder boven wonder waren ze vanochtend alle drie op tijd wakker. De ochtend verliep bijna als van ouds en we kwamen dan ook op tijd op school.

Vakantie is leuk, maar de structuur van school en alles wat daar bij komt is toch ook wel fijn. En je geniet dan nog meer van de weekenden en andere vrije dagen.

Aan de natuur kan ik merken dat onze regio dit jaar laat vakantie had. We zitten al volop in de overgang naar de herfst. Oké, de afgelopen paar dagen hadden we mooi nazomerweer, maar aan de ochtenden merk je de verschillen. Het is vochtig, koud en nevelig. Ook de bomen beginnen te verkleuren en de eerste blaadjes vallen van de bomen. Het mais staat klaar om binnengehaald te worden en de boeren zijn volop bezig om het – reeds verkleurende – gras te maaien als voorraad voor de winter.

De herfst die zich aankondigt, de school die weer begonnen is en het begin van allerlei clubjes doet mij beseffen dat we een nieuwe periode binnen gaan. En daar is niets verkeerds mee.

Groetjes, Esther

Einde-vakantie-blues

Ik zit nu wel achter de laptop om een blog te schrijven, maar eigenlijk heb ik daar nog helemaal geen zin in. Ik zit nog helemaal met mijn hoofd bij de vakantie, die nu toch echt voorbij is.

      De koffers zijn uitgepakt, de badkamervloer wordt weer langzaamaan zichtbaar nu de meeste was is weggewerkt en Freek gaat morgen weer aan het werk (al heeft hij daar totaal geen zin in).

      Buiten is het koud en guur, toch zouden we het liefst met een fleecetrui en een beker thee onder onze luifel zitten voor de tent.

Het is jaren geleden dat we zo’n heerlijke vakantie hebben gehad. Waarschijnlijk is het zelfs de beste vakantie ooit. Oké, we hadden af en toe een bui en de eerste week was het niet altijd even warm, maar over het algemeen hebben we het meestal droog gehad en elke avond konden we buiten eten.

      Bob, Rick en Ayla hebben zich vanaf de eerste minuut vermaakt met de andere kinderen op ons veldje. En het is bekend: wanneer de kinderen het goed hebben, hebben de ouders het ook naar hun zin.

      Ook Freek en ik hadden al snel leuk contact met de gezinnen op ons veldje. Friezen aan de overkant en een gezin uit Drenthe naast ons. Beiden bleven, net als wij, drie weken en de laatste twee weken kwam er nog een gezin uit Friesland, die zich er probleemloos bij voegde.

      Drie weken lang hebben we het geweldig gehad. Samen barbecueën, een zeepglijbaan maken van dekzeilen, wateroverlast te lijf gaan, een waterballonnengevecht.

      Drie weken zo dichtbij – zowel letterlijk als soms ook figuurlijk. Het is moeilijk te beseffen dat we nu zo ver uit elkaar zitten.

Er wordt al over gesproken om het volgend jaar nog eens over te doen met het grootste deel van deze groep. Is dit grootspraak of wordt het realiteit?

      Ik ben benieuwd.

Groetjes, Esther

Intuïtie

Afgelopen weken heb ik een paar keer ervaren dat ik beter naar mijn intuïtie had kunnen luisteren, terwijl mijn gezonde verstand zei dat het onzin was.

      Een voorbeeld. Vlak  voordat de zomervakantie begon, was Bob een ochtend met hoofdpijn ziek thuis. Het was de enige dag dat het mooi weer was die week en ik had allerlei plannen, waarbij ik geen ziek kind kon gebruiken.

      De wandeling in de duinen had ik al snel geschrapt.

      Boodschappen doen was toch wel erg handig, juist omdat het marktdag was en ik daar producten wilde kopen. Bob redde zich alleen thuis, zodat ik toch het hoognodige kon halen. De rest moest maar wachten.

      ’s Middags wilde ik dringend naar de moestuin en ook hiervoor gaf Bob aan dat hij het wel een uurtje zonder mij zou redden. Toen mijn moeder dit hoorde, bood ze al aan om ’s middags langs te komen. Zij kon echter pas wanneer ik alweer bijna thuis hoopte te zijn en ik vertelde haar dat het niet nodig was.

      De hoofdpijn bij Bob zakte echter af en thuis blijven vond hij toch ook niets. Dus ’s middags weer lekker naar school en ik kon zonder schuldgevoel naar de moestuin.

      Ik dacht er nog aan dat ik mijn moeder moest bellen, maar mijn verstand zei: ‘Waarom? Ik had tenslotte al gezegd dat het niet nodig was.’

      Je raadt het al. Toen ik terug kwam van de tuin en ik de keuken in wilde om de oogst te verwerken, trof ik mijn moeder in huis aan. Ze was heel lief het strijkwerk aan het wegwerken en de was aan het opvouwen. Ze had zichzelf binnengelaten en was er maar van uitgegaan dat Bob boven op bed lag.

      Had ik nu toch maar naar mijn ingeving geluisterd en haar gebeld.

Mijn intuïtie zegt mij nu – of is het mijn angst? – dat we wel eens een natte vakantie kunnen krijgen. We hebben de laatste weken wel af en toe een mooie dag, maar de minder mooie dagen lijken toch wel te overheersen. En wanneer ik naar de vooruitzichten kijk, word ik niet vrolijk. We hebben de kinderen al gewaarschuwd dat als het regent wanneer we weggaan, we ons vertrek uitstellen. Uiteraard hopen we dat dit niet nodig is of dat we alsnog vlak erna kunnen vertrekken.

      Om de kans op mooi weer te vergroten – want je weet tenslotte nooit of het werkt – ga ik deze week met de kinderen mooi weer proberen te toveren. Een toverspreuk, ons inbeelden hoe geweldig de vakantie wordt, een tekening hiervan maken, het verbranden van papieren regenwolkjes.

      Ach, je moet toch wat. En wie weet . . .

Liefs, Esther

(Door de vakantie kan het zijn dat ik niet iedere maandag een blog plaats, of misschien komt het er helemaal niet van. Wanneer de zomervakantie weer voorbij is, ga ik me weer aan mijn schema proberen te houden. Tot die tijd is het afwachten.)

Naar de hocus-pocus-dokter

Wat voor naam geef je een kinesioloog, wanneer je daar met je kind heen wilt? Kinesioloog is zeker voor kinderen, maar ook voor veel volwassenen, een naam die niet duidelijk maakt wat hij doet. Bovendien is het een woord dat lastig te onthouden en daardoor moeilijk uit te spreken is. In eerdere blogs heb ik al aangegeven dat ik het hocus-pocus blijf vinden wat een kinesioloog doet en daarom leek hocus-pocus-dokter mij een geschikte naam. Het is net als bij een goochelaar: je hebt geen idee hoe hij het doet, maar het werkt. Hocus-pocus klinkt voor kinderen magisch, maar toch niet eng.

Vorig jaar is Rick in de zomervakantie flink hard op zijn hoofd gevallen en hij heeft toen een hersenschudding opgelopen. Rick leek snel te herstellen. Toch was het niet meer helemaal onze Rick. Zijn ogen straalden minder, hij leek emotioneel minder weerbaar, hij huilde sneller en zat net niet helemaal lekker in zijn vel. Ook waren zijn ogen veel gevoeliger geworden voor fel licht.

      We zijn met hem naar de kinderarts in het ziekenhuis geweest, maar hier werd niets gevonden.

      Het bleef ons echter bezig houden dat Rick veranderd was sinds die val.

      Tot dat ik ineens dacht dat ik met Rick wel eens naar de kinesioloog kon gaan. Ik heb tenslotte veel baat erbij gehad. Daarbij komt dat juist bij vage klachten, waar de reguliere gezondheidszorg niets mee kan, een alternatieve behandeling uitkomst kan bieden.

Rick houdt helemaal niet van nieuwe dingen en kijkt de kat uit de boom wanneer hij vreemde mensen ontmoet. Nu zag hij het meteen zitten om naar de hocus-pocus dokter te gaan. Ik vertelde hem dat ik hoopte dat hij Rick kon helpen om zich lekkerder te voelen. Dit vond hij een goed plan, maar al voor deze uitleg was hij al meegaand.

      Toen we bij de kinesioloog kwamen, ging ik nog even naar het toilet. Rick liep al de behandelkamer in en lag op de behandeltafel, toen ik binnenkwam. Hij deed zelf het woord. Ik was alleen aanwezig voor emotionele steun en om te helpen bij lastige vragen, maar alleen wanneer dit echt nodig was. De kinesioloog stelde de vraag nog liever op een andere manier dan dat ik nodig was. Hij wilde namelijk Rick helpen en daarbij was het nodig dat Rick zelf betrokken was. Nu dat lukte.

      Nu, drie behandelingen later, heeft Rick bijna nooit meer een zonnebril op, straalt weer, heeft geen last meer van zijn buik en voelt zich gewoon lekkerder. Na de vakantie nog één keer heen om de behandeling goed af te ronden en dan is de schade van de hersenschudding ongedaan gemaakt.

      Hoe? Tja, dat is dus hocus-pocus.

Groetjes, Esther
P.S. Voor geïnteresseerden in de omgeving van Kennemerland. De kinesioloog waar ik het over heb, heet Victor Backus. Je kan meer over hem en zijn werk lezen op http://www.azuleen.nl/.