Sinterklaas is in het land

Afgelopen zaterdag was het weer zover. Om 12:00u voor de televisie met pepernootjes. De kinderen vol spanning of het wel goed zou komen met het paard van Sinterklaas. Nou, dat kwam gelukkig goed, maar nu hebben de Pieten per ongeluk al het geld van Sinterklaas uitgedeeld in plaats van de pepernoten. (Dit stukje begrijp je alleen wanneer je elke avond het Sinterklaasjournaal kijkt en dat doen wij dus trouw.)

Een leuke tijd is aangebroken. Enthousiaste en verraste kindergezichten, cadeautjes, kinderen die in één keer heel snel kunnen eten en zich om kunnen kleden – om maar op tijd klaar te zijn voor het Sinterklaasjournaal.
Maar ook een drukke tijd. Voor de kinderen is het wel een heel spannende tijd met soms net even te weinig slaap en veel te verwerken.
En voor ouders – lees moeders – is er veel te doen. Zorgen dat op tijd alle cadeautjes binnen zijn, dat iedereen gelijkwaardig bedeeld wordt, bijbehorende gedichten maken, inpakken van de cadeautjes en zorgen dat er voldoende snoepgoed in huis is. Wat voor mij betekent dat de oven – en ik! – overuren maakt. Goed plannen is een must deze tijd.

En met de Sint nadert ook het einde van het jaar. Dat betekent kerstkaarten voorbereiden – dus de adressenlijst weer eens nakijken – en de zorgverzekering onder de loep nemen (zitten we nog steeds wel bij de meest handige verzekering voor ons?).

Nu is stress een verergerende factor voor fibromyalgieklachten, zo ook voor mij. En dat kan ik er uiteraard in deze drukke maanden net niet bij gebruiken.
Ik probeer maar te genieten van alle bezigheden en dubbel te genieten als de kinderen naar school zijn en ik even niets hoef. En verder: één ding tegelijk, ruim plannen én niet in paniek raken. Het komt ieder jaar weer goed.

Geniet ervan.
Groetjes, Esther

Resultaat van een weekje ziek

Afgelopen week ben ik samen met de kinderen geveld door een buikvirus. Ayla kon na twee dagen weer naar school, maar Bob en Rick zijn van dinsdag tot en met vrijdag ziek thuis gebleven.
En wat deed ik?
Een beetje verzorgen (de kan met drinken gevuld houden, brood roosteren en appels in kleine plakjes snijden) en verder rustig aan.
Nu is echt rustig aan doen niet voor mij weg gelegd, dus heb ik even goed brood gebakken en met de kinderen de eerste pepernoten.
Verder veel gelezen en gehaakt.

Haken is voor mij inmiddels echt ontspanning geworden – al zal niet iedereen dat begrijpen – en ik heb nieuwe haarspulletjes en armbandjes gemaakt.
Ik ben tevreden met het resultaat en ik hoop dat anderen dat ook zijn.
(Het afgelopen half jaar verkoop ik ongeveer één product per maand via de buurtkapper. Het is niet veel, maar toch leuk om hiervan mijn materialenvoorraad op peil te houden. En het is gewoon leuk om te merken dat anderen mijn producten waarderen.)

Het is pas een jaar geleden dat ik mijzelf leerde haken. Dit najaar wilde ik mezelf leren breien, maar voorlopig heb ik nog te veel haakideeën.
Mijn nieuwe project?
Nieuwe mutsen voor de gezinsleden. Die van Freek is al af.

Groetjes, Esther

Ervaring met de Ecowasbal

Sinds ik ongeveer een half jaar geleden in de Wereldwinkel de Ecowasbal tegen kwam, was er iets dat mij aantrok.

Hoe werkt de Ecowasbal?
De recyclebare Ecowasbal, vervaardigd van de milieuvriendelijke kunststof polypropyleen, wordt tussen de was in de wasmachine gelegd. In combinatie met een beetje wasmiddel wast de bal even schoon als puur wasmiddel. De bal, gevuld met kleine keramische balletjes, zorgt er samen met het weinige wasmiddel voor dat het vuil losweekt van de vezels. Minstens zo effectief als gewoon wasmiddel, en anti-allergeen. De zachtheid, elasticiteit en kleur van het textiel blijven behouden. De Ecowasbal gaat maar liefst duizend wasbeurten mee, gemiddeld zo’n vier jaar en bespaart de gebruiker op jaarbasis een behoorlijk bedrag.

Bij licht of normaal bevuild wasgoed kan je de Ecowasbal gebruiken zonder wasmiddel. Wanneer de was sterk bevuild is, wordt aangeraden om 15 ml wasmiddel toe te voegen.

Omdat zo’n bal toch 25 euro kost en de meningen op internet verdeeld zijn, durfde ik het eerst nog niet aan de Ecowasbal aan te schaffen. Totdat Kruidvat hem ongeveer een maand geleden in de aanbieding had voor slecht € 9,99. Voor die prijs heb ik het er op gewaagd en . . .
. . . ik ben zeer tevreden.
De meeste was doe ik met alleen de bal, dus zonder toegevoegd wasmiddel. En zelfs mijn “moestuinbroek” kwam schoon uit de machine.

Ik ben nu – tijdelijk – weer overgestapt op gewoon wasmiddel, maar dat is alleen omdat ik daarvan nog een voorraad heb staan.
De komende jaren hoef ik geen wasmiddel meer te kopen.
En wanneer de Ecowasbal op is na duizend wasbeurten koop ik een nieuwe. Die mag best 25 euro kosten, want dat is nog steeds een stuk goedkoper dan gewoon wasmiddel. Daarbij is het beter voor het milieu. (Tenzij er tegen die tijd natuurlijk andere varianten of informatie bekend is.)

Groetjes, Esther

Recept zandkoekjes (suikervrij)

Onze koektrommel is bijna altijd wel gevuld met suikervrije koekjes, zelfgebakken.
Soms vind ik speciale, suikervrije recepten op internet. Maar vaker pas ik bestaande recepten aan. Zo ook het recept voor deze zandkoekjes. (Origineel recept uit het dierenverzamelboek van AH 2011.)

Nodig:
- 250 g bloem (soms vervang ik de helft door volkorenmeel voor meer voedingswaarde)
- 85 g honing
- 110 g vloeibare boter (dit mengt handiger dan harde boter)
- 1 ei

Meng alle ingrediënten goed door elkaar.
Verwarm de oven voor op 200⁰C.
Rol het deeg uit tot een dikte van 1 cm en steek of snijd hieruit de koekjes in de door jou gewenste vorm. Leg de koekjes op een ingevette bakplaat of op een met bakpapier beklede bakplaat.
Bak de zandkoekjes 15 minuten.
Even laten afkoelen op een rooster en eet smakelijk.

De laatste keer dat ik deze koekjes maakte, wilde ik wat anders. Ik heb toen rolletjes gerold en hiervan krakelingen gemaakt. Na het bakken – wanneer de koekjes nog warm zijn – heb ik ze ingesmeerd met honing en bestrooid met rietsuiker. Kokos kan natuurlijk ook. (Let op: de honing droogt snel op, dus één koekje tegelijk, anders plakt de rietsuiker of kokos niet meer.)

Eet smakelijk,
Esther

Herfst

De dag voordat de herfstvakantie begon – de dag voordat ik een week “in dienst” van de kinderen zal staan – heb ik genoten van de vrijheid en van de natuur.
De voorspelde regen in het begin kwam, maar was met een regenbroek goed te doorstaan. Het was niet koud en later kwam zelfs de zon steeds beter door.
Deze dag leverde mooie foto’s op.

Herfsttaferelen in de Kennemer Duinen

Herten in kinderboerderij in Bergen

Zomaar langs het fietspad

De stammen donker van het vocht

Geniet van de herfst.
Liefs, Esther

Een bewogen week

Wat ben ik blij dat de afgelopen week voorbij is.
Het was een week vol drukte en tegenslagen.

Gedoe en stress om de werkauto die Freek toegezegd was, maar toch weer teruggedraaid. Gelukkig weten we sinds vrijdag dat hij ‘m toch – na weken wachten, bellen, wachten, een gesprek en weer wachten – gaat krijgen. Nu nog afwachten of ze het model bestellen dat qua bijtelling het meest interessant is.

Gezeur met de computer. Ineens konden we niet meer inloggen op bijna alle sites (vandaar geen blog vorige week). Freek heeft de instellingen van de computer én van de virusscanner wel honderd keer nagelopen. Andere virusscanner gekocht. Allemaal zonder resultaat. En ook mijn laptop had hetzelfde probleem. Uiteindelijk, na de zoveelste reset van de modem, doet alles het weer. En hoef ik niet meer naar mijn ouders om Bob en Rick hun huiswerk voor typecursus te laten maken.

Een anders gelopen donderdag. De kinderen waren vrij van school en ik wilde met ze naar Artis. Oma ging dit keer ook mee en vanaf haar huis reed ik automatisch de A9 op – fout! – én zo de file in. Uiteindelijk werd het een bezoekje Ikea. Ook leuk, maar wel zonde van het schitterende weer.

Een duur uitgevallen bezoekje aan de bibliotheek. Zaterdag bezocht ik met de kinderen de bibliotheek om boeken weg te brengen en nieuwe te halen. Het verlengen van boeken regel ik via internet, dat scheelt een hoop gezeul.
Bij het inleveren van de boeken kwam echter de ene na de andere boete á € 2,55 in beeld. Ik naar de balie, want ik snapte de boetes niet. Wat bleek: ’t verlengen was drie weken geleden niet goed gegaan en dat bij alle vier de passen.
“Ja, dan hebt u het zeker niet goed gedaan. Volgende keer dus beter opletten.”
Alsof ik een klein kind ben. Zelfs Bob viel de onvriendelijke toon van de mevrouw op.

Samen met een uitgelopen bezoekje aan de logopediste met Ayla – waardoor ik moest haasten om op tijd bij school te komen, geplande bezoekjes aan de oogarts voor mijzelf (i.v.m. aanhoudende irritatie), aan de kinesioloog voor Rick en de logopedie voor Ayla en het willen regelen van een afspraak voor Rick bij de oogarts (i.v.m. aanhoudende hoofdpijn) begon ik al redelijk op mijn tandvlees te lopen. De gebeurtenis in de bibliotheek was de druppel. Thuis gekomen had ik het helemaal gehad en ben ik mijn bed ingedoken. Gelukkig was Freek thuis om het over te nemen.

Deze week staan er wat afspraken, maar daarom heen plan ik niets. Uiteraard zijn er wel dingen die ik zou willen doen, maar alleen op de momenten dat het voor mij goed voelt en verder . . .
. . . rustig aan.
(Bijtanken en opladen voor de komende herfstvakantie.)

Groetjes, Esther

Bobs nieuwe look

Waar een vakantie al niet goed voor is.
Na het douchen in het toiletgebouw had Bob blijkbaar de tijd en de ruimte om te experimenteren met zijn haar. Als het nat is, kan je het alle kanten opkammen en kijken wat je leuk vind. Op een keer kwam hij dus ’s avonds met een nette zijscheiding bij de tent aan. Zodra zijn haar droog is, zit het niet meer zo netjes, maar het bracht hem wel op een idee.
Dus thuis de tube gel erbij, haren nat maken, gel erin en kammen maar.
En dan krijg je dit:

En bij een nette coupe hoort een bijpassende outfit. Overhemden die al een jaar ongebruikt in de kast hingen, werden eindelijk gedragen – mét de stropdas die Bob kocht tijdens Scoutingkamp.
En eindelijk, na maandenlang zeuren door Bob en zoeken door Oma en Mama, heeft Bob sinds donderdag een colbertje. (Een beetje van Primark, een beetje van Mama.)
Nu is hij helemaal blij. Én het heertje

Heerlijk zo’n kind op ontdekkingstocht.

Groetjes, Esther