Kinesiologie - hocus pocus of helpt het echt?

Gisteren voor het eerst in een praktijk geweest voor kinesiologie. Van te voren kon ik me hier geen voorstelling bij maken. Ik hoorde wel van een oud-collega dat het waarschijnlijk was dat er dingen uit het verleden naar voren zouden komen, omdat dit de oorzaak kan zijn van problemen nu. En dat het er van af hing of ik hier open voor zou staan.

Ik vond het geen leuk idee om – vooral negatieve – dingen uit het verleden op te halen. Het is niet leuk om hier aan te denken en ook niet leuk om hierover te praten.  Niet dat ik allerlei negatieve ervaringen heb, maar het feit dat zo’n man dat soort gebeurtenissen aan kan kaarten. Dat was niet echt iets waar ik op zat te wachten. Aan de andere kant wil ik ook minder klachten hebben.

Ik heb het gisteren in ieder geval een kans gegeven. En het is mij mee gevallen.

Van te voren heb ik een hele vragenlijst beantwoord, wat leidde tot vijf pagina’s tekst. Hierop vroeg de man meteen of dit al mijn boek was. Doordat ik zo uitgebreid geantwoord had, was het niet nodig om mijn antwoorden verder te verduidelijken, behalve dan voor welke klachten ik bij hem kwam. Dat is fibromyalgie en dan met name de pijn, de stijfheid en de vermoeidheid.

Het gesprek begon met het advies (of eigenlijk meer een dringende opdracht) om diverse aanpassingen in huis aan te brengen: niet draadloos bellen, niet draadloos internetten, geen stroomkabels of contactdozen onder of vlakbij het bed, geen elektrische deken op het bed, niet de magnetronfunctie gebruiken. Dit zorgt namelijk allemaal voor elektrische pulsen in huis. Mijn lijf blijkt moeite te hebben met het doorgeven van de natuurlijke pulsen en door de elektrische pulsen wordt het doorgeven verder verstoord.

De aanpassingen zijn aan de ene kant eenvoudig, maar aan de andere kant ook niet. Ze hebben financiële consequenties, omdat er andere apparatuur gekocht “moet” worden, maar ook praktische consequenties. Het vraagt best wel wat inzet om dit door te voeren en willen wij dat wel? We gaan in ieder geval proberen een aantal aanpassingen door te voeren.

De kinesioloog benadrukte dat zijn behandeling weinig zin heeft, wanneer ik in aanraking blijf komen met stoorzenders. We doen ons best.

Ik mocht al snel op de behandeltafel gaan liggen. Daar vertelde de kinesioloog dat de schedel opgebouwd is uit delen en deze delen pulseren de hele dag. Die pulsaties worden doorgegeven aan alle botten van het lichaam. Door blokkades kan het gebeuren dat de pulsaties niet goed doorgegeven kunnen worden. Volgens de kinesiologie is dat het probleem van fibromyalgie.

 De kinesioloog voelde dat de pulsaties inderdaad niet goed bij mijn handen en bij mijn voeten aankwam. Ook voelde hij dat ik een hersenschudding heb gehad op mijn derde. Dit had ik niet in de vragenlijst vermeld, maar het klopt wel dat ik op die leeftijd hard op mijn hoofd gevallen ben.

De kinesioloog heeft zich deze eerste keer vooral op mijn hoofd gericht.

Daarnaast heeft hij onderzocht welke stof mijn lichaam nodig heeft. Op dit moment is dat één middel, waarvan ik hoop dat als de huisarts het voorschrijft ik het vergoed zal krijgen.

Uit het onderzoek kwamen verder meerdere leeftijden naar voren, waarop er iets gebeurd zou zijn. Iets van een val of stoot, een zware teleurstelling, aanraking met gif (kan ook medicatie zijn) of een angst. Ik heb gevraagd hoe hij hieraan komt.

De kinesioloog legde het als volgt uit. Alle gebeurtenissen uit het verleden zijn opgeslagen in het geheugen. Het lichaam is verbonden met het geheugen. Door aan het lichaam vragen te stellen, wordt het geheugen geraadpleegd en middels spierspanning geeft het lichaam antwoord.

De man hield bijvoorbeeld mijn pols vast. Wanneer hij mijn hand opzij duwde, gebeurde er niets. Ik had voldoende spierspanning om mijn hand op zijn plek te houden. Hier hoefde ik niets voor te doen. Door te vragen of er op allerlei leeftijden iets gebeurd zou zijn, kreeg mijn lichaam de kans hierop te reageren. Was er niets aan de hand, dan bleef mijn hand liggen. Was er wel iets aan de hand, dan kon hij mijn hand zo opzij trekken.

Op deze manier heeft hij ook onderzocht dat ik die bepaalde stof nodig heb. Ik vermeld hier niet welke stof, omdat het een stof is die voor mij goed is en ik wil voorkomen dat anderen het klakkeloos gaan kopen en slikken.

Ik heb een heel lijstje met leeftijden meegekregen, waarvan ik mag gaan bepalen wat er toen gebeurd kan zijn. Binnenkort dus maar met mijn moeder en misschien ook wel mijn vader om de tafel en samen over het verleden te praten.

De behandeling heb ik deze eerste keer niet als intensief ervaren, wel als heel bijzonder. Nog steeds weet ik niet goed wat ik van kinesiologie moet denken. Op internet las ik dat er scepsis over bestaat. Op zich begrijp ik dat ook. De man had echter een goed verhaal, hij is mij herhaaldelijk aangeraden door een oud-collega. Zoals het er nu uit ziet is het niet iets dat schadelijk is, dus voorlopig ga ik het een kans geven. Zijn uitleg is duidelijk en hij staat open voor mijn vragen.

Over twee weken mag ik terugkomen. Hij gaat dan met mijn gegevens uit het verleden aan de slag.

Ik ben benieuwd.

Wordt vervolgd?

Esther

Hoe overleef ik . . . . de komende week?

Komende week wordt een week van strak plannen en ook van vaak plannen aanpassen, vrees ik.

Gisteren heb ik in gedachten én openlijk de komende week doorgenomen. Ik werd hier niet echt vrolijk van.

Maandagmiddag ga ik voor het eerst naar een kinesioloog om te ervaren of hij iets kan betekenen in het kader van mijn fibromyalgieklachten. (Dit was de enige mogelijkheid dit jaar nog, hierdoor heb ik een deel van de kosten al dit jaar en daardoor meer ruimte in de vergoeding door de verzekering volgend jaar.) Oppas voor na schooltijd geregeld en waarschijnlijk kom ik op de terugweg in de spits terecht. Al met al zal het een inspannende middag worden. ’s Avonds kan ik dan ontspannen bij yoga – hopelijk kan ik het opbrengen om daar nog wel heen te gaan.

O ja, en dan moet er nog een boek morgen echt terug naar de bibliotheek, omdat deze niet meer verlengd mag worden. Dit kan mooi tussen het naar school brengen van de kinderen om half twee en de afspraak met de kinesioloog om drie uur, dacht ik.

Dinsdag dacht ik dat ik niets had, totdat zoonlief mij vandaag herinnerde dat hij “toch nog naar de oogarts moest vlak voor mijn verjaardag?”. Inderdaad, daar moeten we dus dinsdagmorgen heen. Hopelijk wordt het een korte afspraak, alleen een korte controle. De kans bestaat dat de oogarts zijn ogen uitgebreider wil onderzoeken. Hier komen dan druppels aan te pas die in moeten werken. Het is dus afwachten hoe lang de afspraak duurt.

Woensdagavond hebben de kinderen kerstdiner op school en het is de bedoeling dat ieder kind een gerechtje meeneemt voor het buffet. Ik heb drie kinderen, dus ik mag drie keer aan de bak. En denk dan niet dat ik drie keer hetzelfde kan maken. Nee, de kinderen hebben in de klas besproken wat ze willen eten en deze gerechtjes hangen op allemaal verschillende briefjes op de deur. Als ouder kan je een briefje meenemen en dat gerechtje verzorgen. Op zich een leuk idee, maar met meerdere kinderen wel tijdrovend.

Donderdagochtend gaan alle kinderen naar de kerk en het is de bedoeling dat ik de oudsten naar school breng om half negen waarna ik de jongste om tien voor negen bij de kerk breng. En natuurlijk wordt het dan op prijs gesteld om de kerkdienst bij te wonen. Wat ook heel leuk is, maar wel tijd kost.

De eerste zaterdag van de vakantie is Bob jarig en hij deelt, na overleg met juf, op donderdagmiddag uit. Bob wil oliebollen uitdelen en die mag Papa maken. Wanneer dat gaat gebeuren is nog even de vraag, omdat tijdens het kerstdiner van de kinderen de ouders met elkaar kunnen borrelen en babbelen. Ook gezellig, maar in die tijd kan je geen oliebollen maken.

Zaterdag is Bob dus jarig en gaan we ’s avonds “restaurantje maken” aan onze eigen eettafel. Ik verzorg het voor- en nagerecht en samen met de kinderen dek ik de tafel netjes. Freek zorgt voor het hoofdgerecht. Hiervoor zijn natuurlijk wel boodschappen nodig. Die haal ik meestal op woensdagavond, maar of dat er van komt in combinatie met het kerstdiner op school?

O ja, en Bob wil natuurlijk een taart. Hiervoor heeft hij heel leuke ideeën, die haalbaar leken toen zijn verjaardag nog ver weg was. Hij wil een chocoladetaart die versierd is met marsepein, zodat het op Dolfje Weerwolfje lijkt. Over het algemeen is Freek de chocoladetaartmaker, maar dat kan ik van hem overnemen. Het maken van marsepein is wel echt zijn afdeling, dus dat zal toch op hem neer komen. Inmiddels zijn we iets minder blij dat we ooit met zijn ideeën zijn meegegaan.

Al met al een drukke week voor de boeg, waarbij het niet altijd makkelijk zal zijn om rustig te blijven. En dan gaat het waarschijnlijk ook nog glad worden deze week, waardoor ook nog plannen steeds weer aanpassing vragen.

Eigenlijk wilde ik deze week nog flink aan mijn boek werken, omdat dat er in de vakantie niet van zal komen. Vanochtend bedacht ik echter dat ik het boek beter deze week al los kan laten, zodat ik meer tijd heb om aan al die andere dingen toe te komen en toch mijn rust te krijgen. De komende week leek mij – na dat idee – al een stuk haalbaarder.

Totdat Rick vandaag maar ziek dacht te worden en in de loop van de dag steeds beroerder werd. Kan het nog meer ongelegen? Ook zijn zus is nog steeds niet echt fit na vorige week ziek te zijn geweest. Ik weet dan ook niet of die hele dagen naar school kan. De oppas voor maandagmiddag aangepast en verder moeten we maar per dag kijken wat wel en wat niet kan.

Ik weet niet of het komt, omdat de kerstvakantie dit jaar zo vroeg begint, maar het lijkt wel of het dit jaar allemaal nog sneller achter elkaar aan komt. Sinterklaas is het land nog niet uit of de kerstbomen staan weer in de klas. Vorige week maandag waren de kinderen vrij en komende vrijdag ook. Dat betekent dat de school maar acht schooldagen heeft om met de kinderen te doen wat ze willen doen. Of de kinderen daar nu echt blij mee zijn???

Kerst vinden wij allemaal een leuk feest, vol kaarsjes en gezelligheid. De kerstboom is inmiddels neergezet en de kaarsjes worden aangestoken. Toch moet de kerststemming in mijn hoofd nog doordringen.

Wie weet lukt dat na Bobs verjaardag, wanneer deze week achter de rug is.

Tot de volgende keer, Esther

Dag werk!

Het is nu definitief. Ik ga stoppen met werken. De afgelopen maanden heb ik, door het opnemen van onbetaald verlof, kunnen ervaren hoe het is om niet meer te werken. Dat wat ik verwachtte, is uitgekomen. Ik kan zelf mijn tijd indelen, ik kan zelf mijn energie verdelen en plannen aanpassen als de omstandigheden dat vragen. Ik ben veel flexibeler geworden en kan meer aan, nu ik niet meer werk.

Vanochtend had ik het gesprek met mijn leidinggevende om aan te geven of ik wel of niet na het verlof terug wilde komen. Het kwam niet als een verrassing dat ik besloten heb om niet meer te gaan werken.

Bij mijn afscheid in juli hield iedereen, inclusief ikzelf, er al rekening mee dat het een definitief afscheid zou zijn.

En het is goed zo.

Wanneer ik nu thuis ben, ben ik er ook echt voor de kinderen. Ik heb de energie om samen met hen pepernoten te bakken, om ze te helpen met knutselen, om taal of rekenen met ze te oefenen of om wat dan ook te doen. Nog steeds vind ik het heerlijk om de kinderen zelf te laten spelen, terwijl ik op de computer bezig ben, een boek lees of iets anders doe voor mijzelf. En ik denk ook dat dit goed is voor de kinderen. Ze hoeven niet altijd vermaakt te worden. Maar wanneer ze nu wel hulp nodig hebben of iets vragen, dan kan ik hierop in gaan. Voorheen was ik na schooltijd energie aan het verzamelen om het eten te kunnen bereiden. En bovendien was ik vanaf 16:00u (licht of zwaar) prikkelbaar, omdat ik gewoon te moe was om lief en aardig te zijn.

Freek vindt het heerlijk dat ik thuis ben. Hij geeft zelf aan dat hij er een veel leukere vrouw voor teruggekregen heeft en wil die “oude” vrouw niet meer terug. Ik ben veel meer ontspannen en spontaner. Bovendien geeft het hem een goed gevoel dat hij zijn gezin kan onderhouden. En dat voor een man die bijna geen opleiding heeft en die vroeger altijd hoorde dat hij niets waard is.

Wat fijn dat ik die keuze heb om te stoppen met werken en wat heerlijk dat zowel ik, Freek als de kinderen genieten van deze stap.

Op naar een nieuwe fase.

Liefs, Esther

Snow is falling . . . .

Snow is falling, all around us.

Children playing, having fun.

Dit liedje zong ik gisteren toen ik met de kinderen om half vier naar huis liep.

Het sneeuwde licht, maar wel gestaag door. Al met al is er een flinke laag gevallen. Tenminste een flinke laag voor Nederlandse begrippen, zoals we dat in het verleden gewend waren. Maar vergeleken met wat er nu in andere delen van het land ligt, valt het best wel mee. Er ligt nu zo’n drie centimeter.

Vanmorgen weer mijn skibroek aangetrokken en toch maar de slee erbij gepakt. Vorig jaar hebben we ‘m niet gebruikt. Ik vond de jongens (toen 6 en 7 jaar) te jong en te klein om zelf te trekken en zelf durfde ik het niet aan. En Freek maakt lange werkdagen, dus hij was overdag niet thuis om met de slee en de kinderen naar buiten te gaan. Toch vond ik het jammer dat de slee niet gebruikt werd.

Nu zijn de kinderen een jaar ouder en ik ben in dat jaar ook makkelijker geworden. “We gaan het gewoon proberen”, dacht ik. En het ging prima. De jongens trekken samen terwijl Ayla of een buurmeisje op de slee zit. En ook elkaar trekken ze, met hulp van dat buurmeisje of mij. Ayla wilde graag ook helpen trekken, maar liep dan zo dicht bij de slee dat ik (terecht) bang was dat zij de slee tegen haar benen kreeg.

Om de buurt een stukje op de slee.

De kinderen vonden het geweldig! En we waren nog nooit zo snel op school.

Vanmiddag neem ik de slee weer mee naar school. Dat is ten slotte het leuke van de sneeuw.

Ik kon vanochtend meteen mijn nieuwe “spikes” uitproberen. De ANWB verkoopt zogenaamde Snow-Steps. Dit zijn rubberomhulsels, die je om je schoenen kunt doen, met aan de onderkant flink wat metalen spijkertjes.

Vorig jaar waren ze uitverkocht, maar zodra ze dit jaar in de winkel waren, heb ik ze door mijn vader laten halen voor mij (en voor mijn moeder ook). Ik dacht toen nog: “Wie weet wordt het wel een Sinterklaascadeautje,” maar ik kreeg ze al eerder. Gelukkig maar, want ze zijn nu heel handig.

Hoe handig, dat bleek vanmorgen. Redelijk makkelijk – als je weet hoe het moet – doe ik ze om mijn schoenen en op de sneeuw en ook op de plat en glad gereden sneeuw heb ik goed grip. Het lijkt net of ik op een gewone weg loop. Alleen op plekken waar geen sneeuw ligt (waar gestrooid en/of sneeuw geruimd is), loopt het niet prettig. Maar dit is maar op zo weinig plekken dat ik dat er graag voor over heb.

Dus toch mijn ochtendwandeling kunnen maken.

En nu weer verder met mijn boek. Ik heb inmiddels 24 pagina’s klaar, dat zijn zo’n 50 boekpagina’s. uitgevers schijnen het liefst boeken van 200 pagina’s uit te geven. Ik heb dus nog even te gaan, maar het vordert wel lekker. En ik vind het heerlijk om achter die laptop te duiken en lekker te typen.

(Dit was een extra blog om mijn ervaring met de sneeuw te delen.)

Groeten, Esther

De winterkou is in het land

Buiten is het koud, heel koud. Dit roept meteen weer herinneringen op aan de winter van vorig jaar.

Vorig jaar begon de sneeuw- en koude periode rond Bobs verjaardag (18 december) en de kou en sneeuw hield toen zeker twee maanden aan. In die tijd heb ik flink last gehad van mijn fibromyalgieklachten en uiteindelijk moest ik mij ziek melden bij mijn werk. Ik had veel pijn, was stijf en snel moe. Deze periode van ziek zijn, die uiteindelijk 6 weken duurde, heeft er mede toe geleid dat ik nu niet meer werk.

Nu het weer koud is buiten, merk ik weer veel van de klachten van vorig jaar. Er komt veel minder uit mijn handen, ik heb veel pijn en mijn handen zijn stijf. Ook vreet die kou energie, waardoor ik al snel moe ben. Het verschil met vorig jaar is, dat ik vorig jaar nog gewoon werkte en van alles moest. Nu kan ik het rustiger aan doen. De dingen die echt “moeten”, kan ik in een rustiger tempo doen. En wat niet echt moet, laat ik zitten of stel ik uit.

Ik vind het alleen wel heel jammer dat ik vorige week niet aan mijn blog ben toegekomen en ook niet zo veel aan mijn boek heb kunnen doen als de weken ervoor. Daarom begin ik deze week met mijn blog.

Het is nu dus wederom koud buiten en het schijnt deze week nog kouder te gaan worden. Er ligt hier (nog) geen sneeuw. Hoewel ik een wit landschap mooi vind om te zien, ben ik blij dat de wegen nog goed zijn. Ik kan nu tenminste nog mijn dagelijkse wandeling maken om in conditie te blijven. Wanneer ik dit niet bij houd, ben ik met een paar dagen helemaal een stijve plank, die nergens meer toe in staat is. Vanochtend nog heerlijk gewandeld. Skibroek en winterjas aan, samen met goede wanten (is veel warmer dan handschoenen, zeker als je ook nog je duim bij je hand stopt), muts op en sjaal om. Ik was er klaar voor. Het was heerlijk om buiten te zijn.

Thuis gekomen had ik wel iets koude tenen en ik was moe, maar vooral heel voldaan.

En ik genoot ervan dat ik daarna niet naar het werk hoefde. Ik kon even lekker toegeven aan mijn moeheid. Met een kop thee en een broodje even bijkomen. En daarna achter de laptop.

Mijn tempo gaat een stapje terug en mijn planning is nog losser dan anders. Ik ga proberen iedere dag een stuk te wandelen en ik wil graag minimaal twee, liefst drie, keer iets aan mijn boek doen. Wat er verder uit mijn handen komt, dat zie ik wel.

O ja, het huishouden vraagt ook af en toe aandacht. Maar gelukkig heb ik een man die dit met mij deelt en samen komen we er wel. En als er iets meer stof ligt . . . . .

Tot de volgende keer.

Groeten, Esther

Sukkelen en doorgaan

De laatste tijd wordt er flink wat aangesukkeld bij ons in huis.

Het begon met een val met de fiets ruim een maand geleden, waarbij vier van de vijf gezinsleden op de grond belandden. Ik kwam hier het slechts vanaf met twee gekneusde polsen. Ik mag rekenen op twee maanden hersteltijd en heel langzaam merk ik dat het iets beter gaat.

Daarna kwam de autopech, waarover je meer kan lezen in de eerdere blogs.

Vlak daarna werd Ayla ziek en ook Rick voelde zich een week lang niet helemaal lekker.

En in diezelfde tijd werd ik ook ziek. Eerst misselijk en buikpijn en geen eetlust. En toen dit beter leek te gaan, kwam er een kriebelhoest. Deze gaat maar niet weg en vorige week heb ik al ‘codeïne’ gekregen van de huisarts om in ieder geval te kunnen slapen. Door het hoesten lukte dit namelijk niet. Mijn longen waren verder schoon, dus verder niets aan de hand. Ik slik nu een week codeïne en slaap sindsdien een stuk beter, maar de hoest blijft maar. Vanmiddag mag ik dus weer naar de huisarts. Ik voel me namelijk alles behalve fit en ik word naar van die vervelende kriebel.

Bob is nu ook “gezellig” thuis. Hij klaagde al twee dagen over keelpijn en gisterochtend had hij een hele nare hoest. Ik verwachtte dat hij toen al thuis zou blijven, maar hij voelde zich verder goed en kon naar school. Gistermiddag klapte hij echter steeds meer in elkaar totdat we gisteravond toch maar de huisartsenpost hebben ingeschakeld. Hij kon toen heel moeilijk ademhalen. Bij onderzoek klonken zijn longen goed en ons werd verteld dat hij een virus heeft. Hopelijk gaat dit snel over, want in deze tijd is het veel te fijn om naar school te gaan met alle voorbereidingen van de Sinterklaas.

Ondanks al het sukkelen komt er toch aardig wat uit mijn handen. Ik werk nog steeds aan mijn boek. Ik vind dit leuk om te doen en ik merk dat het vordert. Ook heb ik deze week de dekbedhoes af kunnen maken die bij de tent past voor het bed van Ayla. Ik ben weer heel tevreden met het resultaat.

Daarnaast ben ik bezig met voorbereidingen voor Sinterklaas, foto’s uitzoeken voor een nieuwe bestelling (kan ik binnenkort weer gaan inplakken) en gaat het huishouden ook gewoon door.

Ik voel me dan niet 100% fit, echt ziek ben ik ook niet. De momenten van inspanning en ontspanning weet ik ook nu goed af te wisselen.

Al met al gaat het best zijn gangetje. Al zou ik het wel heel fijn vinden als het gekwakkel over is. Maar ons gezin kennende zal het echte gekwakkel pas over zijn als de lente begint en het mooie weer weer terug is.

Volhouden dus en accepteren dat het nu eenmaal zo is.

Esther

Sint Maarten geweest, Sinterklaas in het land

Afgelopen donderdag was het elf november en in ons deel van het land wordt daar Sint Maarten gevierd.

Sint Maarten is een leuke traditie, waarbij de kinderen na het avondeten met een lampion langs de huizen gaan. Bij elke voordeur wordt een liedje gezongen en als beloning krijgen de kinderen wat lekkers.

Een bijkomende traditie van Sint Maarten, welke uiteraard niet officieel is, zorgt ervoor dat op de avond van elf november het meestal koud, guur of nat is buiten. Of een combinatie van die drie. Maar ja, wat wil je ook halverwege november. De herfst is volop bezig, de winter is in aantocht en het mooie zomerweer hebben we achter ons gelaten.

Op school hebben Bob, Rick en Ayla alle drie een mooie lampion gemaakt en verschillende Sint Maarten liedjes geleerd. De lampions zijn echt kunstwerken geworden en buiten is het guur, stormachtig en nat.

We besluiten daarom om binnen een foto te maken van de kinderen mèt de lampions en daarna zonder lampions naar buiten te gaan. Freek gaat met de kinderen mee en ze zijn nog niet weg of de lucht wordt verlicht en twee tellen later volgt de donder. Het onweert!

 Er komt echter niemand terug. Onze kinderen zijn gelukkig niet bang voor onweer en uiteindelijk houden ze het een half uur vol om langs de huizen te lopen.

Ter vergelijking, vorig jaar liepen we nog ruim een uur buiten. Toen was het een keer droog en rustig weer. Dit jaar was het echt hopeloos.

In totaal is er in dat half uur dat ze buiten waren drie keer onweer geweest en het heeft steeds geregend.

Door dit vieze weer waren er minder kinderen dan anders buiten en ook bij ons aan de deur waren minder kinderen langs geweest. Ik hoorde ook van kinderen die zo bang van onweer zijn, dat ze niet eens naar buiten wilden. Gelukkig hielden die gezinnen genoeg snoep over, juist omdat er minder kinderen langs de deuren kwamen.

Thuis gekomen werden de natte jassen te drogen gehangen en de schoenen uitgetrokken.

Aan de eettafel, waar de drie snoeptrommels van de kinderen al klaar stonden, werden de snoepjes verdeeld en één snoepje opgegeten. De rest wordt de komende tijd langzaamaan opgegeten.

Wanneer de kinderen uit school komen, mogen ze een snoepje uit hun eigen trommeltje kiezen. Op deze manier doen ze vaak wel maanden met hun trommel, zeker als ze op een gegeven moment ook af en toe voor iets anders kiezen om te snoepen. Bijvoorbeeld een koekje uit de koektrommel of een bakje chips.

Bob, Rick en Ayla zijn alle drie niet echt snoepers. Ze zijn gewend om maar één keer per dag een koekje of snoepje te krijgen en vinden dit heel normaal. Bob vertelde zelfs helemaal verontwaardigd dat sommige kinderen uit zijn klas de helft van het Sint Maarten snoep in één keer mochten opeten. Dat vond hij stom en zonde! (Tja. Ik ben blij dat hij er zo over denkt.)

En nu zitten Bob, Rick en Ayla samen op de bank naar de intocht van Sinterklaas op de televisie te kijken. Rick zit in zijn gewone kleren, maar zowel Bob als Ayla hebben hun pietenpak al aan.

Ze gaan helemaal op in het verhaal en elke avond moet er het Sinterklaasjournaal gekeken worden. Ook voor Freek en mij blijft dit leuk om naar te kijken.

Het wordt een leuke, drukke, gezellige tijd vanaf nu. Wij zijn er klaar voor.

Groeten, Esther