Foto's inplakken

Ik ben me er goed van bewust dat veel moeders chronisch achterlopen met het maken van fotoalbums vol kinderfoto’s. Er zijn genoeg vrouwen die nog niet eens begonnen zijn, ook al is hun kind al naar de basisschool.
(Ik heb het niet over vaders, omdat foto’s inplakken in de meeste gevallen toch op de moeders aankomt.)

Gelukkig heb ik vanaf het begin de discipline op kunnen brengen om foto’s uit te zoeken en de leukste in te plakken. Alle drie de kinderen hebben hun eigen boek (nou ja, boeken!).
Eerst liet ik de foto’s ieder half jaar afdrukken. De laatste paar jaar doe ik het eens per jaar.
Dat betekent alle – inmiddels digitale – foto’s uitzoeken, de mooiste selecteren en een goede aanbieding zoeken.
Wanneer ik de foto’s in huis heb, kan ik opnieuw gaan uitzoeken. Ik verdeel de foto’s in vier stapels: voor ieder kind één en dan nog één met vakantiefoto’s. Onderwijl meteen kijkend of ze goed op volgorde liggen en dan kan het inplakken beginnen.

De tafel ligt dan vol: fotoboek, natuurlijk de foto’s, snijapparaat, schaar, fotolijm, kartonnen stroken (waar ik de teksten op schrijf), pen en verschillende afstandsbedieningen (ideale gewichten om de foto’s op het papier te drukken tot de lijm gedroogd is).

Het hele proces vind ik heerlijk; het terughalen van de herinneringen en er een mooi geheel van maken voor later. (Al ben ik ook altijd weer blij als de klus geklaard is.)
Deze week vermaak ik me wel – het inplakken is namelijk begonnen.

Liefs, Esther

Boek: Eten, bidden, beminnen

De afgelopen weken heb ik het boek ‘Eten, bidden, beminnen’ van Elizabeth Gilbert voor de tweede keer gelezen. En opnieuw werd ik gegrepen door haar openhartigheid en de manier waarop ze haar zoektocht beschrijft.

Na een heftige periode besluit Elizabeth op reis te gaan. Ze wil naar Italië om de taal en de kunst van het genieten te leren (‘eten’), naar India om de kunst van de spiritualiteit te bestuderen (‘bidden’) en naar Indonesië om te leren hoe ze die twee met elkaar in balans kan brengen. Zoals je uit de titel al kan opmaken komt hier uiteindelijk ook de liefde om de hoek kijken.

Is het de overeenkomst in leeftijd? Komt het doordat ik altijd al aangetrokken word door Aziatische landen? Of mijn interesse in spiritualiteit en het feit dat ik aan yoga en meditatie doe?
Hoe het ook zij, ik vond het heerlijk om met Elizabeth haar reis te beleven, te lezen hoe zij drempels overwint en tussendoor ook nog achtergrondinformatie weet te geven over het land en de cultuur waar ze op dat moment verblijft.

De reis die Elizabeth maakte, paste bij haar en haar situatie. Mijn (en ieders) situatie is anders en ik zal zo’n reis van een jaar (!) niet snel maken. Toch zijn er veel momenten van herkenning. Bijvoorbeeld aan het einde van het boek: “Ik denk aan de vrouw die ik de laatste tijd ben geworden, aan het leven dat ik nu leid, aan hoe graag ik altijd al deze persoon heb willen zijn en dit leven heb willen leiden, bevrijd van de farce van doen alsof ik iemand anders ben dan ik ben.”

Liefs, Esther

Een jaar voorbij en een nieuw jaar

Een jaar voorbij.
Een jaar waarin ik weinig moest. Echt een jaar om de balans op te maken. (Na mijn ontslag – alweer tweeëneenhalf jaar geleden – waren er (te) veel dingen die ik wilde of misschien wel moest van mezelf.)
Een jaar waarin ik niet gewerkt heb aan mijn boek.
Een jaar waarin Ayla nauwelijks meer gehoest heeft.
Een jaar waarin Bob een hersenschudding kreeg, kindertherapie volgde voor meer zelfvertrouwen en aandacht kreeg voor zijn uiterlijk.
Een jaar waarin ook Rick naar kindertherapie ging en daar leerde dat fouten maken mag en dat hij veel kwaliteiten heeft.
Een jaar waarin de kinderen zich steeds meer thuis voelden op hun nieuwe school. Een school dat met haar duurzame doelstelling helemaal bij ons past. De kinderen voelen dat ze op deze school zichzelf mogen zijn. Heel waardevol.
Een jaar waarin Ayla steeds verder boven haar leeftijd lijkt uit te groeien. Zowel qua lengte als gedrag. (Dit laatste vraagt van ons steeds weer aanpassing qua verwachtingspatroon en opvoeding.)
Een jaar waarin het bewust eten steeds natuurlijker en vanzelfsprekender wordt en minder moeite kost.
Een jaar waarin het ook op materiaal gebied goed verging.

Een nieuw jaar.
Een jaar waarin ik het niet-moeten wil volhouden.
Een jaar waarin ik – misschien – het schrijven weer oppak. Het begint weer te kriebelen, maar niet meer mijn verhaal over fibromyalgie. Misschien een verhaal voor kinderen?
Een jaar waarin ik wil blijven genieten van het leven.
Een jaar waarin ik zal blijven wandelen en yoga beoefenen, gewoon omdat ik me daar zoveel beter door voel.
Een jaar waarin ik eigenlijk wil doorzetten wat ik vorig jaar gedaan heb: genieten, weinig stress, zelf groeien en de gezinsleden ondersteunen bij hun groeiproces.

Ik wens jullie allen een goed 2013, waarover je achteraf tevreden kan zijn (net als ik over 2012).

Liefs, Esther

Yoga: ontspanning door inspanning

Al een tijd geleden had ik de gedachte dat dit een goed onderwerp zou zijn om een blog aan te wijden. Afgelopen maandag bracht de docente het zelf ter sprake.

Yoga kent iedereen van de – soms onmogelijke – houdingen waarin je een tijdje stil blijft staan. Maar yoga is veel meer dan dat. Het heeft te maken met ademhaling, concentratie en het in balans brengen van lichaam en geest.

Ademhaling is heel belangrijk bij yoga. Iedere les begint, na een korte opwarming, met een “body scan”. Hierin ga je na hoe je staat, hoe al je lichaamsdelen voelen, of je ontspannen bent en daarna concentreer je je ademhaling.
Dit doe je daarna bij alle volgende oefeningen. Natuurlijk zijn er moeilijke oefeningen, maar veel oefeningen zijn niet eens zo lastig. Het gaat erom dat je je concentreert op je ademhaling, terwijl je in de houding staat – ook wel asana genoemd.
Tijdens het doen van de verschillende oefeningen ben ik alleen – nou ja, vooral – bezig met de houding en mijn adem. Hierdoor kan ik de rest even vergeten en helemaal op gaan in het nu.
Dat ik door de yoga ook nog eens leniger en flexibeler wordt, is natuurlijk helemaal mooi meegenomen.

Door mijn beperkingen (knieklachten én fibromyalgie vooral in mijn handen en armen) pas ik sommige oefeningen aan. Maar met wat vindingrijkheid én een goed meedenkende docente kan ik alle spiergroepen stretchen, net als de rest van de groep.

De asana’s vragen dus inspanning en zetten alle spieren aan het werk. Tegelijkertijd wordt in elke asana de ontspanning gezocht door je te concentreren op je ademhaling en de adem te sturen naar de plekken die pijnlijk of ongemakkelijk voelen.
(Maar vooral – en dat laat onze docent ons nooit vergeten – altijd je grenzen bewaken. Het hoeft niet écht pijn te doen!)

Yoga is dus zowel inspanning als ontspanning.
En ik vind het heerlijk!

Groetjes, Esther

Rare week

Het was een rare week vorige week.
Natuurlijk, woensdag was het pakjesavond. Dat neemt ook de nodige drukte met zich mee. Maandag heb ik alle cadeaus ingepakt en klaargezet. Dinsdag cakejes bakken en deeg maken voor speculaasjes. Woensdag soep maken, stokbrood en speculaasjes bakken.

Dinsdagochtend heb ik eerst heerlijk gewandeld met een vriendin. Ter afsluiting een kopje thee en toen – het regende inmiddels – nog snel spek en roggebrood kopen voor bij de erwtensoep op pakjesavond. Ik stond net in de rij toen ik gebeld werd: Rick was ziek uit school gekomen. Freek was gebeld en had hem opgehaald. Dus weer een ziek mannetje thuis. Zijn maag is nog steeds onrustig.
Woensdag kon hij gelukkig wel naar school en met de hele bovenbouw naar de bioscoop. Vrijdag heb ik hem echter weer thuis gehouden. Hij zat te rillen van de kou, was bleek met rode ogen. Echt niet lekker dus. Het buikvirus – dat nog bezig is met een langzaam vertrek – heeft gezelschap gekregen van een verkoudheid. Vandaag is hij wel weer naar school – met een zakdoek en echinaforce door zijn drinken.
(Vandaag kwam Bob trouwens ziek naar huis – gaat goed hier in huis.)

Verder hoopten we afgelopen week onze nieuwe auto te krijgen. De bedoeling was dat hij al in september zou komen, maar er zat iets tegen bij de productie waardoor de auto ongeveer gelijk met Sinterklaas verwacht werd. Maar de Sint is vertrokken en er staat nog steeds geen auto voor de deur. De oude auto is echter al verkocht en hebben we op 1 december laten ophalen. Misschien achteraf wat voorbarig, maar het scheelt wel in kosten. Komende woensdag gaan we de auto echt ophalen – aangepast en wel. Nu maar hopen dat de weg goed blijft, want om de eerste week meteen met gladheid te gaan rijden in een auto die ik nog moet leren kennen . . . .

En om de week compleet te maken, ging het ook nog sneeuwen en vriezen. Mooi om te zien en donderdag heb ik ook heerlijk gewandeld, maar de fietsen bleven in de schuur staan en we moesten lopend naar school.

Al met al was het mijn weekje wel.
Eens kijken wat deze week gaat brengen – behalve een nieuwe auto.

Groetjes, Esther

Zieke kinderen en Sinterklaas

Vorige week maandag begon goed. Uit school meteen een stukje gefietst en de eerste boodschappen van de week gehaald. Thuis gekomen mijn blog geschreven en geplaatst. Nog even lekker op internet neuzen, want het zag er naar uit dat ik deze week niet veel te doen had, dus alle tijd om pakjesavond voor te bereiden.
Net toen ik aan het zoeken was naar een patroon voor een muts voor Ayla ging de telefoon: school. Of ik Ayla op wilde komen halen. Ze voelde zich niet lekker en had al overgegeven op school. Laptop uit, auto starten en mijn kleine meisje ophalen.
Ze was echt niet lekker en heeft die middag nog een paar keer moeten overgeven. Drinken wilde ze gelukkig wel, maar eten niet.
Bob en Rick kwamen na schooltijd één voor één thuis. Allebei niet lekker. Rick misselijk en Bob barstende hoofdpijn. Rick begon ook al snel met spugen, Bob volgde ’s nachts.
Lekker zooitje.

De hele verdere week heb ik de kinderen thuis gehad. Alleen Rick moest nog af en toe overgeven; alleen ’s avonds laat en hij regelde dit zelf (grote kerel). Maar hun buikjes bleven onrustig en er was weinig eetlust.

Tja, daar ging mijn gedachte dat ik rustig alles voor Sinterklaas kon voorbereiden. Nog wel de gedichten kunnen maken tijdens het middagrustuurtje van de kinderen. Vandaag dus maar inpakken, dan staat alles alsnog op tijd klaar.

Wel heel veel kunnen haken.

De muts voor Bob is af. Hij wilde de B er op. “Kan dat, Mama?”. Ja, hoor. Ik heb toch alle tijd om uit te vogelen hoe ik dat kan doen. En het is gelukt!

En voor Ayla heb ik een beany gemaakt; een grote muts, die aan de achterkant naar beneden hangt.




Voor mezelf wil ik ook zo’n muts maken, maar eerst ben ik nu bezig met een haarband voor Ayla, zodat ze ook haar oren warm kan houden wanneer ze staarten in haar haar heeft.
Hij was bijna klaar en vanochtend paste ik hem voor de zekerheid bij Ayla. Toch te kort. Dat wordt dus een stukje uithalen en hem langer maken.

Maar nu eerst de Sintspullen klaar maken.

Groetjes, Esther

Suikervrije recepten voor Sinterklaas

Zoals inmiddels wel duidelijk geworden is in mijn blogs, bak ik veel zelf. Een beetje omdat ik het leuk vind om te doen, maar vooral omdat Ayla slecht reageert op suiker en het voor mijzelf (en natuurlijk eigenlijk voor iedereen) ook beter is om geen suiker te eten.
Nu zijn er suikervrije alternatieven te koop, bij de natuurwinkel met name, maar daar hangt meestal ook een prijskaartje aan.

Hierbij wil ik twee succesrecepten met jullie delen.

Suikervrije kruidnoten
Nodig:
- 75 g boter (ik gebruik vloeibare boter)
- 1 klein ei
- 275 g bloem
- 1 tl bakpoeder
- 1 dessertlepel kaneel of speculaaskruiden
- 90 g rietsuiker
- 4 el appelstroop

Zeef de bloem met de kaneel of speculaaskruiden, roer de suiker en de bakpoeder er door heen.
Voeg de boter toe en wrijf bloem en boter tussen je vingers tot het mengsel er uit ziet als broodkruim. (Ik roer met een eetlepel in plaats van mijn handen te gebruiken en dat gaat goed.)
Breek het ei in een maatbeker en klop het los met een vork. Doe de appelstroop erbij en blijf kloppen tot het goed gemengd is.
Meng het ei-appelstroopmengsel door het bloemmengsel totdat een gladde deegbal ontstaat.
Doe de deegbal in een plastic zak. Leg deze ca. 30 min. in de koelkast, je kunt het deeg daarna makkelijker verwerken. (Opm: Langer kan ook, bijvoorbeeld een hele dag, wanneer dat zo uitkomt. De smaak kan zo alleen maar beter in het deeg trekken.)
Verwarm de oven op 170⁰C.
Neem het deeg uit de koelkast en vorm er kruidnootjes van. Leg deze op een bakplaat met bakpapier.
Bak de kruidnootjes per plaat ca. 13 minuten.
Even laten afkoelen op een rooster en smullen maar.

Variatie waarbij zelfs de rietsuiker vervangen wordt:
Vervang de rietsuiker door 75 g honing en gebruik 5 el appelstroop i.p.v. de 4 el in het bovenstaande recept. Honing en appelstroop klop ik allebei los met het ei. Voeg daarnaast 50 g extra bloem aan het bloemmengsel toe, omdat het deeg vochtiger wordt.
Net even anders, maar ook lekker.


Suikervrije taaitaai
Nodig:
- 100 g honing
- 250 g bloem
- mespunt zout
- 2 tl speculaaskruiden
- 1 tl anijspoeder
- ½ tl bakpoeder
- volle el appelstroop

Verwarm de honing. Zeef de bloem en vermeng die met het zout, de kruiden, anijspoeder en het bakpoeder. Roer de warme honing, appelstroop en een paar eetlepels water door de bloem en kneed snel tot een stevig deeg. Wanneer het deeg te droog is, kan je nog wat water toevoegen.
Laat het deeg een uurtje in de koelkast opstijven. (Bij een ander recept moest het deeg een hele nacht opstijven, maar werd toen zo taai dat het bijna niet meer te verwerken was. Ik houd dus ongeveer een uur aan.)
Verwarm de oven voor op 200⁰C.
Bestuif het werkblad met bloem. Rol het deeg uit tot een lap van 1 centimeter dik en snijd of steek er vormpjes uit. Leg de figuurtjes op een bakplaat met bakpapier.
Bak de taaifiguurtjes in ca. 15 minuten gaar. Laat ze op een rooster afkoelen.

Variatie: In plaats van figuurtjes kan je ook “propjes” maken, zodat je pepernoten (je weet wel, die taaibrokjes) krijgt. Bak ze dan wat minder lang.

Fijne Sinterklaastijd,
Esther