Opnieuw de grenzen ontdekken

Een gekneusde voet kan een ingezette lijn danig doorbreken. Dat merkte ik de afgelopen twee weken aan den lijve.

Ruim een maand geleden schreef ik dat ik moeite had mijn grenzen te bewaken. Het schrijven van deze blog (link!) zorgde voor een bewustwordingsproces, waarna het mij wèl lukte om mezelf twee tot drie keer per week een middagdutje te gunnen.

En door de rust en energie, die mij dit gaf, zag ik ook weer ruimte om het wandelen en de yoga op te pakken. Twee bewegingsvormen die goed zijn voor zowel mijn lichaam als mijn geest.

Ik fiets sinds dit schooljaar zeker achttien kilometer per dag en ook dat is gezond, maar wel een eenzijdige manier van bewegen. Wandelen en yoga zijn fijne aanvullingen. En juist omdat ik nu iedere dag fiets, geef ik mezelf de vrijheid om niet elke dag te hoeven wandelen. Dat wordt gewoon te veel.

Het verbaasde mij hoe snel ik de draad weer oppakte. Heerlijk!

Twee weken geleden kwam er echter roet in het eten. In kneusde mijn voet. Wandelen zat er even niet in en ook de meeste yoga-oefeningen waren niet fijn om te doen. Bovendien zorgde de pijn ervoor dat ik even helemaal geen puf had voor dit soort dingen. En door de pijn nam mijn behoefte aan koek, chips en chocola toe. Wat baalde ik als ik me een dag hieraan toe gegeven had. Dan ging het een dag goed, maar daarna kon ik toch de verleiding niet weerstaan.

Dit keer lukte het mij echter om dit beter te plaatsen. Het was en is een vorm van troosteten en een vorm die ik liever niet wil; mijn lijf is mij dierbaar.

Ook nu weer helpt dit bewustzijn om de juiste stappen te zetten. Troost vind ik uiteindelijk maar even in chocola, maar veel meer in de buitenlucht, in een meditatie, in lekker haken. En ja, als ik dan niet kan wandelen, dan mis ik een grote vorm van troost.

Inmiddels gaat het weer wat beter met mijn voet en kan ik langzaamaan de draad van bewegen weer gaan oppakken. De wandelingen zal ik heel voorzichtig moeten opbouwen; dat geeft mijn voet wel aan. (Helaas vooral achteraf, aan het einde van de dag!) De meeste oefeningen van yoga lukken al. En met minder pijn en meer bewustzijn heb ik het vertrouwen dat het goed voeden van mijn lijf ook wel gaat lukken. De ervaring is in ieder geval goed de afgelopen dagen.

Dat wordt de komende week (of weken) weer opnieuw grenzen aftasten. Zeker in combinatie met het deze week weer opstarten na de herfstvakantie en echt herfstweer is dit zeker een uitdaging.

Deze uitdaging ga ik echter met vertrouwen aan.

Heerlijk om te voelen dat ik mijn lijf steeds meer ga leren kennen.

Groetjes, Esther

Boek: Eten, bidden, beminnen

De afgelopen weken heb ik het boek ‘Eten, bidden, beminnen’ van Elizabeth Gilbert voor de tweede keer gelezen. En opnieuw werd ik gegrepen door haar openhartigheid en de manier waarop ze haar zoektocht beschrijft.

Na een heftige periode besluit Elizabeth op reis te gaan. Ze wil naar Italië om de taal en de kunst van het genieten te leren (‘eten’), naar India om de kunst van de spiritualiteit te bestuderen (‘bidden’) en naar Indonesië om te leren hoe ze die twee met elkaar in balans kan brengen. Zoals je uit de titel al kan opmaken komt hier uiteindelijk ook de liefde om de hoek kijken.

Is het de overeenkomst in leeftijd? Komt het doordat ik altijd al aangetrokken word door Aziatische landen? Of mijn interesse in spiritualiteit en het feit dat ik aan yoga en meditatie doe?
Hoe het ook zij, ik vond het heerlijk om met Elizabeth haar reis te beleven, te lezen hoe zij drempels overwint en tussendoor ook nog achtergrondinformatie weet te geven over het land en de cultuur waar ze op dat moment verblijft.

De reis die Elizabeth maakte, paste bij haar en haar situatie. Mijn (en ieders) situatie is anders en ik zal zo’n reis van een jaar (!) niet snel maken. Toch zijn er veel momenten van herkenning. Bijvoorbeeld aan het einde van het boek: “Ik denk aan de vrouw die ik de laatste tijd ben geworden, aan het leven dat ik nu leid, aan hoe graag ik altijd al deze persoon heb willen zijn en dit leven heb willen leiden, bevrijd van de farce van doen alsof ik iemand anders ben dan ik ben.”

Liefs, Esther

Yoga: ontspanning door inspanning

Al een tijd geleden had ik de gedachte dat dit een goed onderwerp zou zijn om een blog aan te wijden. Afgelopen maandag bracht de docente het zelf ter sprake.

Yoga kent iedereen van de – soms onmogelijke – houdingen waarin je een tijdje stil blijft staan. Maar yoga is veel meer dan dat. Het heeft te maken met ademhaling, concentratie en het in balans brengen van lichaam en geest.

Ademhaling is heel belangrijk bij yoga. Iedere les begint, na een korte opwarming, met een “body scan”. Hierin ga je na hoe je staat, hoe al je lichaamsdelen voelen, of je ontspannen bent en daarna concentreer je je ademhaling.
Dit doe je daarna bij alle volgende oefeningen. Natuurlijk zijn er moeilijke oefeningen, maar veel oefeningen zijn niet eens zo lastig. Het gaat erom dat je je concentreert op je ademhaling, terwijl je in de houding staat – ook wel asana genoemd.
Tijdens het doen van de verschillende oefeningen ben ik alleen – nou ja, vooral – bezig met de houding en mijn adem. Hierdoor kan ik de rest even vergeten en helemaal op gaan in het nu.
Dat ik door de yoga ook nog eens leniger en flexibeler wordt, is natuurlijk helemaal mooi meegenomen.

Door mijn beperkingen (knieklachten én fibromyalgie vooral in mijn handen en armen) pas ik sommige oefeningen aan. Maar met wat vindingrijkheid én een goed meedenkende docente kan ik alle spiergroepen stretchen, net als de rest van de groep.

De asana’s vragen dus inspanning en zetten alle spieren aan het werk. Tegelijkertijd wordt in elke asana de ontspanning gezocht door je te concentreren op je ademhaling en de adem te sturen naar de plekken die pijnlijk of ongemakkelijk voelen.
(Maar vooral – en dat laat onze docent ons nooit vergeten – altijd je grenzen bewaken. Het hoeft niet écht pijn te doen!)

Yoga is dus zowel inspanning als ontspanning.
En ik vind het heerlijk!

Groetjes, Esther