De auto is terug

Sinds woensdagavond staat onze auto gelukkig weer voor de deur. Juist voordat gisteren (donderdag) de herfststorm begon met veel wind en veel regen.

De auto ziet er weer helemaal mooi uit. De lak ziet er weer uit als nieuw. Ook een oude schade, die precies op de aanrijdingsplek zat, is niet meer te zien. Het achterraampje is vervangen en de klep is weer mooi gerecht, zodat deze weer dicht kan. Zelfs de binnenkant van de auto is helemaal gezogen en schoongemaakt. En dat was, eerlijk gezegd, heel erg nodig. Met drie kinderen in de auto en regelmatige bezoeken aan bos, strand en speeltuinen, lag er inmiddels flink wat zand en kleine bladeren in de auto. Naast de gebruikelijke stof op de dashboard. De auto is nu weer helemaal spik en span.

En het belangrijkste: ik kan ‘m weer gebruiken.

Gisteren meteen boodschappen gehaald en “bedankplantjes” voor de behulpzame buren gekocht. Zonder hen hadden we de schade nooit vergoed gekregen, omdat dan de veroorzaker niet bekend was.

Hoofdstuk auto is afgerond.

Groeten, Esther

Vervolg autoschade vv dagwaarde

Afgelopen dinsdag heeft een vrachtauto tegen onze geparkeerde auto aangereden, zoals ik al vertelde in mijn vorige blog.

Inmiddels is bekend dat onze auto gerepareerd gaat worden. De expert was gisteren nog niet langs geweest, maar het herstelbedrijf is al begonnen met het herstellen. Onze auto vond hij nog in zo’n goede staat – voor een auto van 10 jaar oud – dat deze het verdiend hersteld te worden. Gelukkig!

Over anderhalve week, dus hopelijk net voor het weekend, heb ik de auto weer terug!

Freek kan voor komend weekend een leenauto ophalen bij het herstelbedrijf. Dit is zeg maar een soort service, waar je gebruik van kan maken, wanneer jouw auto hersteld wordt na schade. Dit is dan wel een gewone auto, dus zonder aanpassingen. Ik kan en mag er dus niet in rijden.

Het was mogelijk om een aangepaste auto te huren, maar dit wordt niet volledig vergoed. De eigen bijdrage werd mij te hoog in vergelijking met hoe vaak ik een auto nodig heb. Dus daar zie ik van af.

Het is nu nog ruim een week behelpen en dan staat onze eigen auto weer fijn voor de deur. Heerlijk!

Esther

Autoschade vv dagwaarde?

Het was niet mijn bedoeling om vandaag alweer een blog te schrijven, maar ik moet even iets kwijt.

Vanmiddag is onze auto, die bij ons in de straat geparkeerd stond, aangereden door een vrachtauto.

Om 14:10u fietste ik bij ons huis weg en kwam vlakbij ons huis een immense vrachtauto tegen. Een uur later fietste ik de wijk weer in en kwam bij het begin van de wijk een buurvrouw tegen. Zij hield mij aan en waarschuwde me dat ik bij thuiskomst niet moest schrikken.

De vrachtauto die ik al gezien had, bleek bij het nemen van de bocht naar rechts, met zijn linker achterkant onze auto te hebben geraakt. De vrachtauto was gewoon doorgereden. De chauffeur had niets van de aanrijding gemerkt. Andere buren die het hadden zien gebeuren, zijn achter de vrachtauto aangereden en hebben hem al snel aan kunnen spreken. Glasscherven en verfresten van onze auto zaten op zijn vrachtauto en de chauffeur gaf meteen aan dat het waar moet zijn wat mijn buren vertelden. Gegevens werden uitgewisseld en foto’s van de vrachtauto gemaakt. Het was echt een enorm gevaarte!

Ik was dus voorbereid toen ik bij de auto aankwam. Ik had gehoord dat er een raampje achter stuk was en dat er flinke deuken in de auto zaten. Toch schrok ik enorm toen ik de auto zag. De achterklep is helemaal ontwricht. Waar de aanraking met de vrachtauto begon, begint een grote kras. Bij het nemen van de bocht en dus bij het uitdraaien van de achterkant van de vrachtauto wordt deze kras steeds groter, gaat over in een grote deuk en uiteindelijk heeft de vrachtauto grip gekregen op de achterklep. Deze is een stukje meegenomen voordat de vrachtauto het “contact” met onze auto verloor. Je kan je vingers door de kier steken, zo ver staat de achterklep open.

En dan beginnen de regelzaken:

-          Freek (mijn echtgenot) bellen om hem op de hoogte te brengen en om te vragen of hij verwacht snel thuis te zijn.

-          Plannen aanpassen rondom het uit school halen van de kinderen en een gepland bezoek aan een inloopactiviteit voor de jongens uitstellen.

-          Freek belt onze verzekeringsadviseur om te overleggen wat te doen.

-          Buren maken foto’s van de schade die ons later worden gemaild.

-          Bij thuiskomst uit school krijg ik de contactgegevens van de chauffeur en diens bedrijf.

-          Freek komt thuis en belt het betreffende bedrijf. Zij accepteren de schade. Zij zullen het morgen met de chauffeur bespreken en ons een document mailen dat wij verder in kunnen vullen.

-          Freek belt onze verzekeringsadviseur en hoort dat wij de auto naar een schadeherstelbedrijf mogen brengen.

-          Freek belt een schadeherstelbedrijf en kan de auto meteen brengen. Dit moet ook wel, want de auto is nu open door het kapotte achterraam en de klep die geforceerd aan één kant open staat.

-          Freek brengt de auto weg en hoort dat de dagwaarde van de auto én de schade dusdanig is, dat het de vraag is of de schade onder de dagwaarde blijft.

-          Van onze verzekeringsadviseur horen we dat, doordat onze auto voor mij is aangepast, onze auto meer waard is dan een gewone auto waarvan de waardes via internet achterhaalt kunnen worden. Maar het blijft spannend.

Freek heeft gelukkig heel veel van het regelwerk op zich genomen. Het lijkt ook dat hij hier mee vanaf weet. Bij rondbellen was ik er waarschijnlijk ook achter gekomen, maar ik vond het erg prettig dat Freek dit stuk op zich nam. Na het wegbrengen van de auto en het nog één keer bellen van de verzekeringsadviseur mocht hij wel meteen weer aan het werk, omdat er nog een storing was doorgekomen, wat bij zijn werk hoort.

Terwijl Freek bezig was, heb ik me ook niet verveeld. Al was het met hele andere dingen:

-          Ik heb de kinderen van school gehaald en uitgelegd wat er gebeurd was en wat er nu mogelijk gaat gebeuren om weer een gerepareerde auto te krijgen.

-          Ik heb drinken en wat lekkers voor de kinderen verzorgd.

-          Ik heb er voor gezorgd dat zij – geplast en wel en met horloge – naar buiten gingen om te spelen.

-          Ik heb de eetplannen aangepast naar iets wat haalbaar, maar toch gezond, was op dat moment en ik heb dit eten bereid.

-          Ondertussen heb ik alternatief vervoer – lees een taxi door Opa – geregeld voor een ziekenhuisbezoek en mogelijk ook voor zwemles.

-          Ik heb met de kinderen gegeten. We waren bijna klaar toen Freek ook weer thuis was.

Een bewogen middag die veel gevolgen heeft voor de komende week.

Morgen horen we wat de schade is en of dit onder de dagwaarde blijft, dus of dit vanuit de verzekering gerepareerd kan worden. Hopen!!!!!!!!

Zeker een week, mogelijk anderhalve dag geen auto. Ik heb ook niets aan een leenauto (of dit nu van de garage of van de buurvrouw is). Mijn auto is voor mij aangepast met handbediening. Dit betekent dat ik met mijn handen gas geef en rem. Dat wordt lopen en fietsen deze week. Nu maar hopen op droge periodes rondom de schooltijden (en op voldoende energie), maar volgens de voorspellingen krijgen we veel regen. Voor allerlei plannen moeten alternatieven bedacht worden.

Morgen ga ik vragen of het mogelijk is om een aangepaste auto te huren op kosten van de verzekering van de tegenpartij. Dat zou wel heel fijn zijn, maar ik reken er op dat het niet kan. Dan kan het alleen maar meevallen. Anders misschien een leenauto van de garage, zodat in ieder geval Freek het weekend ons kan vervoeren naar de verschillende afspraken.

Maar vooral hopen dat de auto over anderhalve week gerepareerd en wel weer voor onze deur staat. Zonder al te veel gedoe om dit voor elkaar te krijgen. Duimen jullie mee?

Wordt vervolgd.

Groeten, Esther

Een heerlijke herfstvakantie!

Vandaag is de laatste dag van de herfstvakantie. Een week waarin het normale ritme even stil staat en er weinig uit mijn handen komt. Daar had ik me ook op ingesteld, dus er viel niets tegen.

Een week lang niet werken aan mijn boek, geen klussen in huis oppakken, geen wandelingen of fietstochtjes alleen (zoals ik normaal doe tijdens schooltijd).

Maar wel elke dag rustig wakker worden en rustig ontbijten, met de kinderen naar het bos om te wandelen, samen lekker knus op de bank om een film te kijken en in de bibliotheek nieuwe boeken halen die meteen gelezen kunnen worden.

In het verleden wilde ik graag ook in een vakantieweek aan allerlei klussen en werkzaamheden toekomen. Achteraf viel het altijd weer tegen als dit niet lukte. Dit keer heb ik me er echt op ingesteld dat er deze week niets uit mijn handen zou komen. En het viel dan ook alleen maar mee, wanneer ik toch een klein klusje kon opknappen of ’s avonds nog de energie had om achter de naaimachine te duiken. Ik heb zelfs weer een aantal foto’s kunnen uitzoeken die ik binnenkort wil laten afdrukken. (Dan kan ik weer verder met het inplakken van de foto’s in de boeken van de kinderen.)

Ik heb deze week meer gedaan dan ik van te voren had bedacht en juist omdat ik er geen rekening mee gehouden had, is het dubbel zo fijn dat ik hier aan toe ben gekomen.

Ook dit laatste weekend van de vakantie wordt er weinig gedaan, behalve genieten. Maar dat komt niet door de aanwezigheid van de kinderen thuis, maar juist door hun afwezigheid.

Freek en ik hebben voor het eerst sinds tijden een heel weekend voor onszelf. Lekker uit eten, rustig ’s morgens wakker worden, beetje rommelen in huis, samen shoppen, thuis lekker eten met kaarsjes aan. Juist omdat we nu twee dagen voor onszelf hebben, merken we dat we ook de rust hebben om gewoon even niets te doen. We hebben wel vaker één dag zonder kinderen gehad, maar in die ene dag willen we dan zoveel, dat we ons schuldig voelen (ik in ieder geval), als we even zitten niets te doen. Terwijl dat juist zo lekker is. Om even bij te tanken; om even leeg te wezen; om gewoon even niets te hoeven.

Het was een heerlijke vakantieweek! Juist door de reële verwachtingen die ik ervan had.

(En morgen weer lekker verder aan mijn boek!)

Groeten, Esther

Een sociaal leven zonder werk?

Je leest/hoort wel eens dat je werk een belangrijk onderdeel vormt van je sociale contacten. En dat, wanneer je stopt met werken, je sociale leven dan ook een stuk minder wordt. Maar is dat wel zo?

Bij mij lijkt het heel anders te werken.

Sinds ik gestopt ben met werken is mijn agenda vol met afspraken.

Ik word uitgenodigd voor verjaardagspartijtjes, waar ik hiervoor niet kwam.

Ik ontmoet nieuwe mensen (allemaal vrouwen, trouwens) met wie het zo goed klikt dat hier allerlei afspraken uit voortkomen.

Met een aantal van deze nieuwe mensen (die elkaar allemaal kennen doordat ze allen bevriend zijn met één heel lieve vrouw) kom ik regelmatig een avondje samen. We plannen een kledingruilparty, een high tea of (binnenkort) een avond om een herfststuk te gaan maken.

Morgenavond ga ik voor het eerst sinds tijden naar de bioscoop. Niet met Freek – mijn echtgenoot – maar met een vriendin. Ik wil namelijk naar de film “Eat, pray, love”, niet echt een film voor Freek en een vriendin wilde graag met mij mee.

Afgelopen maandag ben ik bij een workshop “schrijven van een boek” geweest. Heel interessant en waarschijnlijk ga ik ook een cursus doen van zes lessen vanaf  januari. Dat betekent dat ik dan weer zes avonden niet thuis ben. Bovendien heb ik bij de workshop ook weer een leuke vrouw ontmoet en wie weet leidt dit tot af en toe e-mailcontact.

Daarnaast volg ik sinds dit schooljaar elke maandag yogalessen, terwijl ik al jaren niet meer structureel aan sport heb gedaan in clubverband. Ik wandel(de) en fiets(te) wel regelmatig, maar één keer in de week naar een plek (sportvereniging, sportschool, buurthuis of zo) om te sporten, dat is zeker tien jaar geleden.

Door al deze sociale contacten en afspraken komt het regelmatig voor dat ik ’s avonds niet thuis ben.

Toen ik nog werkte, was ik bijna altijd ’s avonds thuis. Het was niet dat ik niet weg wilde, maar het gebeurde gewoon niet. Oké, ik ging (en ga nog steeds) af en toe uit eten met drie oud-studiegenoten. En ik ging wel eens bij een vriendin langs. Maar over het algemeen was ik dus thuis. Het is voor mij, maar vooral ook voor Freek wennen dat ik niet meer zo vaak thuis ben.

Het lijkt wel, nu ik gestopt ben met werken en mijn eigen tijd kan bepalen, ik mijzelf de ruimte gun om andere mensen te ontmoeten. Er komen ook allemaal leuke mensen op mijn pad – waren die er altijd al of sta ik nu pas open voor nieuwe contacten? En met bestaande vriendinnen kan het contact aangescherpt worden, zoals bijvoorbeeld morgenavond samen naar de bioscoop en binnenkort hopelijk langs bij een vriendin om eindelijk weer eens bij te kletsen.

Mijn agenda is nog nooit zo vol geweest. Het is soms gewoon lastig om een afspraak te maken, zeker omdat de agenda’s van vriendinnen net zo vol lijken te zijn. En ik natuurlijk ook nog regelmatig thuis wil zijn om lekker thuis te zijn. Want ook dat blijft heerlijk.

Nou, ik vind het heerlijk.

Ik geniet nog steeds van het niet meer werken.

En ik geniet van het gezellig samen zijn, met iedereen om mij heen.

Liefs, Esther

Ik ben begonnen!

Zoals ik mezelf beloofd had, heb ik deze week een start gemaakt met mijn boek. (Voor degenen die mijn vorige blogs niet hebben gelezen: ik wil een boek gaan schrijven over fibromyalgie en wat dit voor mij betekent.)

Afgelopen zaterdag heb ik een laptop gekocht en maandag ben ik begonnen met typen. Ik begon die ochtend op de laptop, maar dit lukte niet meteen goed. Er was nog geen Word geïnstalleerd. Ik ben niet superhandig met computers, maar kan me goed redden. Het installeren van Word is misschien heel makkelijk, maar ik kreeg één keer te veel een moeilijke vraag en heb de handdoek in de ring gegooid. Ik had mij namelijk ingesteld op lekker typen en mijn verhaal van mij afschrijven. En ik had absoluut geen zin in andere perikelen.

Gelukkig heb ik ook een gewone computer in huis staan, dus ben ik daar achter gaan zitten.

En heb mijn vader ingeschakeld om ’s middags de laptop te voorzien van Word. Heerlijk zo’n vader die graag helpt en veel van computers weet.

Eenmaal achter (of voor, wat is het ?) de gewone computer kon ik lekker aan de slag. Ik had al veel ideeën in mijn hoofd en het lukte om dit uit te werken. De tijd vloog voorbij.

Dinsdag heb ik de draad weer opgepakt: de tekst van maandag nagelezen en bijgeschaafd, hoofdstukken bedacht die ik nog wil behandelen, nieuwe tekst geschreven. Ook ben ik gaan zoeken naar informatie om mijn boek mee aan te vullen, bijvoorbeeld over fibromyalgie en over eetgewoonten.

Ik wil boeken uit de bibliotheek gaan lenen over fibromyalgie. Op die manier kan ik lezen wat anderen er over geschreven hebben, of deze informatie mij aanspreekt, wat ik mis in die boeken en hopelijk blijft mijn conclusie dat er ruimte is voor een nieuw boek over fibromyalgie.

Ik ben blij en opgelucht dat ik de eerste drempel over ben. Ik merkte namelijk dat ik het toch lastig vond om echt te gaan beginnen. Het eerste begin is echter goed gegaan. Nu merk ik wel dat het ook weer moeilijk is om de voortgang erin te houden. Dit heeft verschillende redenen:

-          Ten eerste is het voor mij belangrijk dat ik mijn activiteiten afwissel. Dit betekent dat ik hooguit twee uur achtereen achter de laptop kan zitten (anderhalf uur is beter) en dit ook maximaal één keer per dag. Ook kan ik dit weer niet alle dagen doen.

-          Ik heb wel een idee welke onderwerpen ik aan bod wil laten komen, maar bij elk onderwerp is het weer zoeken naar de vorm en welke informatie ik precies en in welke volgorde wil verwerken. Ook kost het moeite om terug te halen hoe en wat er gebeurd is de afgelopen twee jaar. (Ik ben mijn originele teksten van toen immers kwijtgeraakt bij computerproblemen.)

-          Daarnaast merk ik dat ik concrete theoretische kennis mis. Ik weet wel globaal wat fibromyalgie is, maar de wetenschappelijke informatie is mij niet geheel bekend. Ook over een ander onderwerp dat ik in het boek wil omschrijven mis ik genoeg theoretische kennis om het voor anderen begrijpbaar te maken. Terwijl ik het wel een belangrijk onderwerp vind, dat ook voor mij veel betekend heeft en nog steeds betekent. Dit gebrek aan theoretische kennis betekent: zoeken naar informatie, boeken lezen, internet raadplegen, mensen om mij heen benaderen. Belangrijke stappen, maar het leidt niet direct tot “lappen tekst”.

-          Tot slot is het schrijven van een boek niet mijn enige bezigheid in mijn leven. Ik ben moeder van drie kinderen die van en naar school gebracht moeten worden, ’s avonds willen we wat te eten te hebben, er moeten boodschappen in huis komen, het huis heeft nodig een sopbeurt nodig. Zo zijn er genoeg andere verplichtingen die mij van het schrijven afhouden.

(De eerste en laatste reden zijn wel weer goed te combineren: doordat ik niet hele dagen en alle dagen kan typen, ben ik verplicht het typen af te wisselen met andere activiteiten. Nou, ik heb activiteiten genoeg om mee af te wisselen.)

Ik heb nog steeds veel zin om verder te gaan met mijn boek en ben gemotiveerd om het werken hieraan goed in te plannen.

Ik houd jullie op de hoogte.

Liefs, Esther

Een boek schrijven

Zoals voor sommigen bekend is: ik wil graag een boek gaan schrijven.

Ik heb sinds 2 ½ jaar fibromyalgie en heb hier redelijk mee leren omgaan. Dat dit mij relatief zo snel gelukt is, heeft te maken met het feit dat ik al had leren leven met een andere beperking. Ik heb namelijk een aangeboren knieafwijking, waar ik vanaf mijn 18^de last van heb.

Een ervaringsdeskundige mag ik mij dus noemen. En ik wil mijn ervaringen graag vastleggen in een boek.

Waarom een boek schrijven?

Ik ben (gelukkig of helaas) niet de enige persoon met fibromyalgie. Door mijn ervaringen vast te leggen, verwacht ik andere mensen met fibromyalgie (lotgenoten vind ik niet zo’n goed woord in deze situatie, al is het dat misschien wel) of een andere aandoening te helpen in het leren omgaan met de aandoening.

Er is nog veel onwetendheid en daardoor ook onbegrip onder mensen die zelf niet direct met fibromyalgie of andere aandoeningen en beperkingen te maken hebben. Ik hoop dat mijn boek er toe kan leiden dat er meer kennis en begrip komt voor mensen die leven met een niet-zichtbare beperking.

Nu wil ik niet zeggen dat mijn familie en vrienden geen begrip hebben, een aantal van hen heeft veel begrip voor mijn situatie. Toch wil ik het boek ook voor hen schrijven, zodat ook zij meer te weten komen over wat de aandoening fibromyalgie voor mij betekent.

Daarnaast zal het schrijven van een boek mij dwingen bewust te worden van hoe ik met mijn aandoeningen om ga, wat zij voor mij betekenen en hoe mijn leven erdoor veranderd is. Dat mijn leven veranderd is, is niet perse negatief. Ik heb namelijk ook heel veel positieve aspecten geleerd, juist doordat ik mij aan moest passen. (Een voorbeeld: twee jaar geleden zag ik eigenlijk pas hoe hoog en mooi bomen eigenlijk zijn. Dit kwam omdat ik toen voor het eerst  om mij heen keek – en echt waarnam – wanneer ik nu buiten wandelde, terwijl ik tot dan toe wel wandelde, maar niets zag.)

Ik heb momenteel onbetaald verlof om te ervaren of dit bevalt en ik mijn dienstverband wil opzeggen begin 2011. Dit is voor mij het moment om in ieder geval te proberen het boek ook daadwerkelijk te gaan schrijven.

Twee jaar geleden ben ik al begonnen mijn ervaringen op te schrijven. De laatste anderhalf jaar heb ik er echter door tijdgebrek en andere prioriteiten niets meer aan kunnen doen. Door computerpech en het niet maken van een back-up ben ik de oude gegevens kwijt – ik weet ook niet of ik deze nog had willen gebruiken en de rouwfase hierom lijkt voorbij.

De afgelopen weken heb ik vooral zaken opgepakt die op dat moment meer prioriteit hadden of die al heel lang lagen te wachten. Ik maakte mijzelf wijs dat ik eerst ruimte en rust moest creëren om aan mijn boek te gaan beginnen. Nu lijkt dat moment aangekomen.

En nu vind ik het moeilijk om ook echt te gaan beginnen – ik kan wel tien dingen bedenken die ik ook nog wil doen. Maar ik moet toch eens beginnen. Nu ik mij dat realiseer, mij dat bewust ben, heb ik mij voorgenomen om volgende week (deze week is echt nog te onrustig) echt ervoor te gaan zitten. En dan maar te ervaren hoe het gaat.

De afgelopen weken heb ik geoefend met schrijven door iedere week een blog te schrijven. Als de weken hierna het nog lukt een blog te schrijven iedere week is dat fijn, maar nu heeft het schrijven voor een boek meer prioriteit. Mogelijk dat de frequentie van mijn blogs omlaag gaat. De reden hiervoor is dankzij deze blog dan bekend.

Tot een volgende blog.

Liefs, Esther