Van alles en nog wat

Vorige week heb ik geen blog geschreven. Sowieso gaat de tijd heel snel, met al die dingen die ik wil doen. Toch had ik er graag tijd voor gemaakt. Het ontbrak echter aan inspiratie. Nog steeds heb ik geen onderwerp waarmee ik een heel blog denk te kunnen vullen.

Op dit moment (lees: deze weken) ben ik bezig met van alles en nog wat.

Ik wil tassen gaan maken van stof en om in de ‘naai-mood’ te komen heb ik eerst twee rokken voor mezelf gemaakt. Twee rokken die al een tijdje in de planning stonden.

Inmiddels heb ik de eerste tas af. Gemaakt met behulp van een zelfmaakpakket van Abbygale, gekregen met Sinterklaas. 

Dit is de opening om meer tassen te gaan maken. Zoals zo’n zelfde tas, maar dan met andere stof.

Verder wil Ayla graag een nieuwe schooltas. En zij weet dat haar moeder handig is, dus ze heeft een wensenpakketje neergelegd. Het moet een rugtas zijn (nee, echt geen schoudertas), hij moet groot genoeg zijn voor twee schoolbekers, een broodtrommel en fruitbakje, maar ook weer niet te groot en het liefst met rits. Ik heb nog geen patroon op internet kunnen vinden die me aanstaat, dus ik denk dat ik zelf maar op ontdekkingstocht ga.

Zeer binnenkort samen met Ayla maar even bij de stofjes kijken die ik in huis heb.

Ook ik zou graag een nieuwe tas willen. Dit wordt wel een schoudertas, ook met een rits en het liefst met één of twee kleinere vakken.

Beide tassen kunnen mooi als voorbeeld dienen voor op de website.

Al naaiende zal ik wel ideeën krijgen wat voor tassen ik wil maken die echt alleen voor de verkoop bedoeld zijn. Een idee heb ik daar al over en dat idee mag dus verder borrelen terwijl ik bezig ben.

Ook creatief ben ik bezig met het haken van poppetjes nieuwe stijl. Een miniheksje is al af en nu ben ik bezig met bloemenpoppetjes. Ook hier komt, al hakend, de inspiratie hoe ik het nog leuker kan maken en daarmee de verslaving om door te gaan, terwijl het eigenlijk bedtijd is.

Het idee van de bloemenpoppetjes kwam trouwens tijdens een wandeling door het bos. Het wandelen is iets dat ik echt weer opgepakt heb, na een periode van kwaaltjes waardoor het niet goed lukte, en dat ik er nu graag in wil houden.

Het creatief bezig zijn zorgt voor rust in een onrustige periode.

Manlief is sinds 1 januari werkloos; voor het eerst sinds 25 jaar. En ook al gaan we hier relaxed mee om – want er komt echt wel weer werk binnenkort – zorgt het toch voor onrust. Hij is nu natuurlijk veel thuis, maar heeft ook afspraken met het UWV en mogelijke werkgevers. En als een sollicitatie wel heel erg de goede kant op lijkt te gaan, maar dan uiteindelijk (op een heel vervelende manier) toch afketst, geeft dit toch een domper.

Verder lijken we allemaal wel wat te kwakkelen met verkoudheid, buikpijn en hoofdpijn. Het is niet echt storend aanwezig, we kunnen (meestal) onze activiteiten gewoon doorzetten. Het is gewoon zeurderig aanwezig. Is het de heersende griep die een poging doet om ons huis binnen te dringen? Of is het de spanning, de onrust die we toch wel allemaal – al is het licht – voelen? Want het is nu eenmaal zo: werkloos zijn is niet fijn, onzekerheid is nog minder prettig. En dan is het echt niet gek, en ook niet verkeerd om dit lichamelijk te voelen. Het zou toch ook raar zijn als we allemaal gewoon door functioneren, net alsof er niets aan de hand is?

Ik denk trouwens dat die onrust er ook voor zorgt dat ik nu niet de inspiratie heb om een blog over een specifiek onderwerp te schrijven. Er zijn nu gewoon even heel veel kleinere dingen die mij bezig houden en daarbij is geen ruimte (of zo) voor verdieping. Voor mij is dat geen probleem. Het zorgt alleen voor andere en misschien minder blogs. De inspiratie komt wel weer.

Groetjes, Esther

2014 – 2015 Een nieuw jaar vol nieuwe tijd

Een nieuw jaar ligt weer voor ons.

Het oude jaar is voorbij.

Het jaar 2014 is, zoals vele jaren hiervoor, omgevlogen. 

Een jaar waarin Bob naar de middelbare school ging en dus afscheid nam van de basisschool en daarmee ook van zijn kindertijd. (Zo voelt het tenminste, omdat zijn houding in één zomervakantie veranderde en hij meer verantwoordelijkheid laat zien.)

Een jaar waarin we besloten om Rick en Ayla naar een andere basisschool te laten gaan en waarin we al konden ervaren dat dit een goede keuze was.

Een jaar dat eindigde met het aflopen van het Freeks arbeidscontract, maar dat ook nog, voor het einde, een sollicitatiegesprek gaf.

Een jaar waarin ik Elisabeths Appelier opzette, waarbij ik allerlei ideeën uitwerkte en leuke reacties mocht ontvangen.

Een jaar waarin nog veel meer gebeurde, zoals de operatie van mijn vader, een heerlijke zomervakantie, het online begeleiden van een groep vrouwen in een studiecoven, bezoekjes aan een nieuwe vriendin, lichamelijke ongemakken.

Een jaar waar ik vooral tevreden op terug kijk, omdat ik vind dat ik – en wij als gezin – goed met alles om zijn gegaan.

Nu ligt er een nieuw jaar open voor ons.

Een jaar waarin we zullen ontdekken hoe de kinderen zich verder ontwikkelen, mede op hun nieuwe scholen.

Een jaar waarin ook Rick naar de middelbare school zal gaan.

Een jaar waarin we zullen ontdekken waar Freek zal gaan werken en hoe hem en ons dit bevalt.

Een jaar waarin ik allerlei nieuwe ideeën voor Elisabeths Appelier uit kan werken en nog meer nieuwe ideeën zal ontwikkelen.

Een jaar waarin een nieuw magazine online komt waar ik aan mee mag werken.

Een jaar vol kansen, mogelijkheden en gebeurtenissen.

Een jaar waar ik, naar ik hoop, net zo tevreden op terug kan kijken als het afgelopen jaar.

Ik wens jullie allemaal een heel goed 2015!

Liefs, Esther 

Liefde

Dit is de derde blog die ik schreef op die avond dat ik een orakelkaart trok (link), maar eigenlijk andere plannen had.

Tijdens nieuwe en volle maan wil ik een kaart trekken. Vooral om op die manier de kaarten beter te leren kennen, maar ik merk ook dat ze mij tot inzichten leiden.

Soms heb ik echt een vraag, soms is mijn vraag alleen: welke kaart past de komende tijd bij mij? (Zo ook deze keer trouwens.)

Ik schud de kaarten en maak een waaier van de kaarten. Tot nu toe is mijn ervaring dat er altijd wel een kaart is die mijn aandacht trekt. Ik kijk dan nog eens goed en als de kaart blijft trekken pak ik ‘m.

Deze keer trok ik de kaart met de subtitel ‘liefde’. Een mooie kaart die mij meteen deed denken aan: liefde (hoe verrassend!). Liefde voor anderen, liefde van anderen, maar ook liefde voor mezelf.

Het begeleidende boekje schreef hierover:

‘Liefde is de drijvende kracht, die ons doet voortgaan in het leven, ons inspireert, en de motivatie voor ons handelen.’

Dat gun ik iedereen, om dat te mogen ervaren. Want dat wat je liefde doet, kost nauwelijks of zelfs geen energie. Het levert juist energie op!

Liefde is inderdaad de drijvende kracht, de grote inspiratiebron.

Omarm de kansen die het leven je biedt, vecht niet tegen het leven. Geniet!

Voel de liefde in alles en geef haar door.

Een mooi inzicht op een mooie avond, die mij vroeg om gedeeld te worden.

En wanneer kan ik dat beter doen dan zo vlak voor Kerst.

Liefs, Esther 

(Ik gebruik de kaarten van het Elfenorakel van Tuatha Na Side.)

Bob 13 jaar!

Vandaag is het 13 jaar geleden dat Bob geboren werd.
Een mooie gelegenheid om een paar leuke foto's te delen.

V.l.n.r. boven: 12de verjaardag, spelen als oud opaatje in het bos (mei 2014).
beneden: duiken met Papa (juli 2014), nog een berichtje lezen voordat hij naar schoolgaat (18/12/14)

Even relaxen (september 2014)

Onze knappe man
(gemaakt tijdens een fotoshoot - juni 2014)

Bob, blijf nog maar even zo verder groeien. Je wordt steeds mooier - en niet alleen qua uiterlijk.

Liefs, Esther

Ruim een maand na de dip

Anderhalve maand geleden plaatste ik een blog die niet zo vrolijk gestemd was. Ik zat er toen ook echt even door heen en veel klachten, die ik maar benoem als fibromyalgie-klachten, waren heftig aanwezig.

Fibromyalgie leg ik vaak kortweg uit als ‘weke-delen-reuma’ en ‘chronisch pijnsyndroom’. Twee termen die gezamenlijk redelijk de lading dekken. Er komt echter ook zeker een portie vermoeidheid, slaapproblemen en neerslachtigheid bij kijken, samen met buikklachten en andere griepachtige klachten.

Fibromyalgie is onderhevig aan weersveranderingen en stress en spanningen. Een gelijktijdige samenloop van die omstandigheden is absoluut niet handig, merkte ik. Want wat speelde er?

-          Flink herfstig weer (dus: nat, vochtig, koud, wind).

-          Mijn man die door zijn weer gedurende meerdere weken bijna alleen in de weekenden thuis was.

-          Spanningen op zijn werk en inmiddels weten we dat zijn contract niet verlengd gaat worden.

En toen zei mijn lijf: ‘Ho! Stop! Ik doe het niet meer!’ 

Inmiddels gaat het een heel stuk beter. Maar hoe kijk ik nu terug op de afgelopen periode?

Ik zie het als dat mijn lijf een adempauze afdwong, waardoor ik stil kon staan bij dat wat er speelde en hierin ook mijn positie kon bepalen.

Nu kan hier rustig naar kijken (naar alles wat er speelt) en zien dat we gerichte acties ondernemen. Onze intentie is goed, onze inzet is goed.

Het komt goed.

En ik? Ik voel me goed.

Ja, natuurlijk zijn er nog genoeg dingen die ik zou willen, of die ik zou willen kunnen.

Dus wat willen we nog meer? Nou . . . een baan voor manlief zou best fijn zijn . . .

Liefs, Esther 

Overdaad schaadt

Laatst schreef ik over de verleidingen van koek, chips en vooral chocola en dat die bij mij vooral opspelen als ik pijn heb.

Vlak na het plaatsen van deze tekst dacht ik terug aan een ingeving die ik eerder had, maar juist nu – door deze blog – meer bewust werd.

Eigenlijk gaat het om twee ingevingen:

1. Tussendoortjes eten we vaak uit verveling (ik spreek over we, want ik vermoed dat dit voor velen geldt).

Als ik maar gewoon lekker bezig ben en helemaal op ga in die bezigheid dan taal ik niet naar een snackmoment. Pas als ik stop – soms ver na mijn gebruikelijke lunchtijd – voel ik de trek.Juist op momenten dat ik even niets doe – al is het maar even – denk ik aan al het beschikbare lekkers. En dat leidt meteen tot de tweede ingeving.

2. Onze valkuil is dat we omringd worden door verleidingen.

Er is hier zoveel aanbod en diversiteit aan eten; de winkels puilen uit. Zelfs in de natuurwinkels is er een gangpad vol me lekkers, dat we niet (echt) nodig hebben qua voedingswaarde. Ook in huis is er voldoende te vinden. Dan vraagt het echt om beheersing om deze verleidingen te weerstaan.

En zo moest ik denken aan de logeerpartijtjes bij mijn oma. Bij de thee kreeg ik (en de rest van de aanwezige volwassenen ook) één koekje of twee blokjes chocola (je weet wel, die van Verkade). En als we ’s avonds een spelletje speelden en daar een borrel of frisje bij dronken dan kreeg ieder één minibakje met studentenhaver (ik denk dat het hooguit 40 gram geweest kan zijn).

Nu kan ik me dit al bijna niet meer voorstellen. Als we al studentenhaver eten, gaat het met handjes tegelijk. Vaker echter is het een bakje (of twee) chips. Koekjes gaan vaak per twee en zo’n klein stukje chocola: wie neemt dat nog?

Groetjes, Esther

Volg het gevoel!

Op een avond had ik mij voorgenomen om een haakproject af te ronden, gewoon omdat het tijd werd dat het afkwam en omdat het leuk is om iets dat bijna af is helemaal af te maken. De details toe te voegen en zo het totaalplaatje compleet te maken.

Die dag was het nieuwe maan en – toen ik later dan meestal beneden kwam van het naar-bed-breng-ritueel – heb ik eerst mijn orakelkaarten en maandagboek gepakt. Om meer te ontdekken over en hoe ik reageer op de maancyclus heb ik mij voorgenomen om een jaar lang met volle én nieuwe maan (en eventueel ook tussendoor) op te schrijven hoe ik mij voel en hoe ik functioneer. Ook wil ik die momenten gebruiken om een orakelkaart te trekken, om die zo beter te leren kennen.

Al doende en schrijvende verdween mijn zin tot haken en in elkaar zetten totaal.

Ik werd loom, lekker loom.

Voorheen had ik mezelf gedwongen om toch aan de slag te gaan en mijn plannen uit te voeren. Maar nu volg ik mijn gevoel.

Ik kruip lekker in mijn luie stoel met een mok thee binnen handbereik. De kaarsen aan, de radio en tv blijven uit. Ik hoor alleen het gebrom van een lamp en het gerommel van de gerbils.

Wel pak ik er een schrijfblok bij. Daar heb ik namelijk wel zin in: schrijven. Ik heb inspiratie voor wel drie blogs. Kijken of ik die op papier kan zetten.

Nog steeds lekker loom in mijn luie stoel. De kaarsjes aan.

(Zo, één blog is klaar.)

Groetjes, Esther