De scholen zijn weer begonnen . . .

(en daarmee het normale leven ook)

De vakantie is voorbij, de school is (in regio Noord) weer begonnen.

De laatste week van de zomervakantie vind ik altijd een beetje raar. Een tussenfase. Niet meer op vakantie, maar de kinderen nog wel thuis. Genoeg in huis en tuin te doen, maar ook kinderen die aandacht vragen, waardoor ik van alles een beetje doe en nergens echt aan toe kom.

Nu zijn de kinderen weer naar school. Rick en Ayla sinds gisteren, Bob heeft vandaag zijn eerste dag.

Voor allemaal een bijzonder begin. De oudste gaat nu naar de middelbare school en dat zal toch wel even anders zijn. Hij heeft er echter zin in! De andere twee maken ook een overstap, maar dan naar een andere basisschool, met een andere onderwijsvisie. Zo’n stap neem je niet zomaar, maar laat ik het er maar op houden dat dit voor ons (en vooral onze kinderen) beter lijkt. Ik ben wel heel benieuwd wat komend schooljaar gaat brengen.

Deze week laat ik op me afkomen. Eerst maar eens ervaren hoe dat gaat met de langere (basisschool-)dagen, meer reistijd, weer met Ayla meefietsen en de andere tijden voor Bob. Tussendoor wil ik wel tijd maken om naar de moestuin te gaan. (Na de vakantie valt hier wel het één en ander te doen.) Ook wil ik weer starten met mijn blog (afgevinkt!) en met Elisabeths Appelier .

Maar wat ik wanneer zal doen, hangt af van het moment.

Volgende week, dan ga ik weer plannen maken, dingen oppakken, “productief” worden.

En jullie, hoe ervaren jullie de overstap na de vakantie? Hoe is het om weer thuis te zijn, om aan het werk te gaan, om de kinderen weer naar school te hebben?

Groetjes, Esther

'Ik kan het alleen!'

De tijd is aangebroken dat ik niet meer mee hoef te fietsen naar school. Ayla wil én kan het alleen.

Het zat er al een tijdje aan te komen. Ze fietst namelijk vaak voor me uit en ik let dan goed op of ze goed uit kijkt, haar hand uitsteekt en dat soort dingen. Ook gaat ze wel eens samen met haar broers naar het schoolplein – om te spelen na schooltijd – of naar het dorp om een boodschapje te doen.

 

Dit is alweer bijna twee jaar geleden
en toen fietste ze al goed

Een paar weken geleden was ik ‘s morgens, gelijk met haar, bezig om mijn schoenen aan te trekken.

‘Waar ga je heen?’ was de vraag.

‘Nergens heen’, want ik had geen plannen en ik dacht dat ze doelde op waar ik vanaf school heen zou gaan.

‘Waarom doe je dan je schoenen aan?’

‘Ik fiets met je mee naar school.’

‘Nou, dat is ook zonde van je tijd!’ Tja, daar kan je het dan mee doen.

De boodschap was wel heel erg duidelijk. Toen wist ik dat de tijd echt genaderd was om haar heel binnenkort alleen te laten fietsen.

Ik heb dit nog ongeveer twee weken uitgesteld waarin ik nog beter op lette of ze zich veilig gedraagt in het verkeer. En alsof ze het wist: in die tijd fietste ze wel heel snel voor me uit. Zo snel dat ik haar niet eens meer in kon halen.

En ja, het ging goed.

En ja, nu fietst ze dus alleen naar school.

En ja, ze zou ook zelf naar huis kunnen fietsen, want ook dit kan én wil ze.

Maar nee, dit doe ik dus meestal niet.

Waarom? Omdat ik nog wel het contact wil houden met de (voornamelijk) moeders op het schoolplein. Voor speelafspraakjes, maar ook om gewoon van elkaar op de hoogte te blijven, om bereikbaar en zichtbaar te zijn voor die ouders.

Ze kan het dus wel, alleen naar school fietsen en weer terug naar huis. En dat weet ze donders goed, want de eerste week dat ze dit mocht, is ze meteen twee middagen op het schoolplein gaan spelen. Horloge mee voor de tijd en precies op tijd thuis voor het avondeten.

En dan weet je: ook zij wordt groot!

Groetjes, Esther